در شرایطی که معادلات امنیتی جهان تحت حاکمیت ابرقدرتی جدید به نام ایران در حال تغییر است، تحرکات رسانهای گروهک تروریستی منافقین نشانهای آشکار از وحشت «وجهالمصالحه شدن» را فاش میکند.
به گزارش فراق، حملات عصبی رسانهای از لانه موشهای تیرانا علیه حاکمیت تنگه هرمز، بیش از آنکه خبرسازی باشد، فریاد استیصال گروهکی است که بقای خود را در زبالهدانهای دشمنان ایران جستجو میکند. سرکردگان این گروهک با پوست و گوشت خود دریافتهاند که قدرتنمایی ایران در منطقه، پناهگاه امن آنان در اروپا را سستتر میکند. ترس خائنین دقیقاً در همین نقطه نهفته است: تنگه هرمز میتواند اهرم فشاری شود که زندگی انگلی آنان را زیر و رو کند. اگر غرب در بنبست تنگه هرمز احساس خطر کند، برای تعامل با ایران، تحویل سران یک گروهک تروریستی کمترین بهایی است که میتواند روی میز مذاکره گذاشته شود.
دیوان عالی عدالت فرانسه اجازه ندهد که خاک این کشور به جولانگاه تروریستها تبدیل شود
دادگاه فرانسه دلیل رسمی لغو تجمع منافقین را «تهدید بمبگذاری توسط گروهک تروریستی پهلوی» اعلام کرد
فرانسه؛ میزبانی که دیگر لبخند نمیزند
نگاهی به رفتار اخیر فرانسه، این سناریو را به واقعیت نزدیک میکند. لغو تجمع سالانه منافقین در پاریس، نه یک تصمیم ساده پلیسی، که چراغ قرمزی سیاسی بود. فرانسویها که روزگاری با سکوت معنادار، پناهگاه تبلیغاتی این گروهک تروریستی بودند، حالا به وضوح هزینه-فایده میکنند. این اقدام صرفاً محدود به فرانسه نیست؛ پیشتر در آلبانی نیز شاهد ورود پلیس به کمپ اصلی گروهک در تیرانا و ممنوعیت ورود و خروج مریم قجر به این کشور بودیم. البته نهادهای قضایی و امنیتی ایران این پیام را به صورت آشکار برای این کشورها ارسال کردهاند: میزبانی از تروریستها، هزینههایی دارد که اروپا شاید دیگر نخواهد آن را بپردازد.
غرب باید دست بجنباند
اما آنچه فراتر از محاسبات ژئوپلیتیک، باید غرب را برای هرگونه اقدام فوری علیه این گروهک بجنباند، خطرهای بالقوهای است که کشورهای میزبان را تهدید میکند. گروهکهای تروریستی منافقین و پهلوی آخرین روزهای بقای خود را طی میکنند و برای حذف همدیگر در کشورهای غربی ممکن است به هر اقدامی دست بزنند که آتش آن دامن این کشورها را بگیرد. این گروهکهای وحشی امروز ثابت کردند که برای حفظ خود از هیچ جنایتی فروگذار نیستند و همیشه نیز برای کشورهای میزبان خود هزینه تحمیل کردند. کارنامه جنایتهای این دو جریان، مجموعهای از بغضهای تاریخی است که هر سیاستمدار آگاهی در غرب را باید برای مواجهه با آنها به لرزه درآورد.
در حقوق بینالملل، استرداد مجرمین تابع اراده سیاسی دولتهاست و امروز در منطق هزینه-فایده برای فرانسه و آلبانی احتمال استرداد فوری و بیسروصدا کاملاً متصور است. آنها با دیدن تزلزل حمایتها، هر روز با این وحشت از خواب بیدار میشوند که شاید فردا، مأموران پلیس اینترپل باشند که به جای محافظان، در کمپ تیرانا یا کنار رودخانه سن در حومه پاریس بالای سرشان حاضر شوند.
انتهای پیام
