تاریخ : دوشنبه, ۳ آبان , ۱۴۰۰ Monday, 25 October , 2021

مهوش سپهری، فرماندهِ عجوزه عملیات های تروریستی فرقه رجوی را بشناسید / او یکی از فرمانده هان کشتار کردها در عملیات مروارید بود

  • کد خبر : 10661
  • 17 سپتامبر 2017 - 10:19

 

از چپ تصویر، مهوش سپهری، صدیقه حسینی و عذرا علوی طالقانی

مهوش سپهری با نام مستعار نسرین، سالیان درازی در عراق جانشین مسعود رجوی و مریم رجوی بود. بنابه گفته اعضای جداشده از فرقه رجوی، در دوران فرماندهی او بود که اعزام واحد ها و تیم های عملیاتی سازمان مجاهدین برای ترور، بمب گذاری و خمپاره اندازی در شهرهای مختلف ایران مجددا رونق گرفت.

ترورهای صیاد شیرازی و لاجوردی در تهران مستقیما زیر نظر و فرماندهی او صورت گرفت. با اینکه او از شهریور ۱۳۷۶ مسئول اول سازمان مجاهدین شد، اما تا اواخر سال ۱۳۸۲، کل تشکیلات رجوی زیر نظر مستقیم او اداره میشد و مسئولان بعدی سازمان نیز تحت فرماندهی او قرار داشتند.

مهوش سپهری، جانشین مسعود رجوی در عراق
مهوش سپهری، جانشین مسعود رجوی در عراق

در دورانی که مهوش سپهری جانشین مسعود رجوی در عراق بود، تمامی تیم ها و واحد های تروریستی فرقه رجوی که از عراق به ایران اعزام می شدند، تحت نظارت و فرماندهی مستقیم او عمل می نمودند.

کار گسترش زندان ها و شکنجه گاه های فرقه رجوی در عراق نیز از دیگر عناوینی است که در کارنامه او وجود دارد.

در دورانی که مهوش سپهری مسئول اول و پس از آن جانشین مسعود رجوی در فرماندهی کل شد، روابط اطلاعاتی و نظامی با سازمان اطلاعات و امنیت صدام حسین و ارتش عراق به بالاترین حد همکاری رسید.

او در اواخر سال ۱۳۸۲ که صدام حسین سرنگون شد، همراه با مسعود رجوی غیبت کرد. پس از آن دیگر خبری از او نبود تا اینکه اولین بار در تابستان سال ۱۳۹۴ در اورسورواز دیده شد. او چند روز پیش در تاریخ ۱۵ شهریور ۱۳۹۶ مجددا در پنجاه و دومین سالگرد تاسیس فرقه رجوی و در گردهم آیی اعضای سازمان برای اعلام مسئول اول جدید در کنار مریم رجوی و در تیرانا دیده شد.

مهوش سپهری در ردیف پشت سر مریم رجوی، نفر چهارم از سمت چپ در جمع مسئولان اول سازمان مجاهدین در تیرانا-آلبانی، 15 شهریور 1396
مهوش سپهری در ردیف پشت سر مریم رجوی، نفر چهارم از سمت چپ در جمع مسئولان اول سازمان مجاهدین در تیرانا-آلبانی، ۱۵ شهریور ۱۳۹۶

تقریبا اکثر افراد جداشده از سازمان مجاهدین از او خاطرات بسیار بد و دلهره آوری دارند. بسیاری از جداشدگان به نمونه هایی اشاره دارند که خود به تلخی تجربه کرده و از او بعنوان جلاد سازمان مجاهدین نام می برند.

۱۷ شهریور ۱۳۹۶

محمد علوی

در مورد مهوش سپهری، به مطلبی در اینترنت برخوردیم که توسط انجمن پارسیان منتشر شده و در ارتباط با مهوش سپهری به مواردی اشاره دارد که جالب توجه است؛

مهوش سپهری نفر سوم از سمت راست در جمع مسئولان اول سازمان مجاهدین در تیرانا-آلبانی، 15 شهریور 1396
مهوش سپهری نفر سوم از سمت راست در جمع مسئولان اول سازمان مجاهدین در تیرانا-آلبانی، ۱۵ شهریور ۱۳۹۶

مهوش سپهری با نام مستعار نسرین یکی از مهمترین عاملین سرکوب و زندان سازی و زندان بانی در سازمان مجاهدین و عامل قتل نسرین احمدی

مهوش سپهری با نام مستعار “نسرین” در تشکیلات فرقه رجوی را  خیلی ها می شناسند و کمترکسی در فرقه رجوی است که نام وی را نشنیده و یا با مرام سرسپردگی و سرکوب وی آشنایی نداشته باشد. وی بعد از مسعود و مریم رجوی اولین فردی بود که اجازه برگزاری جلسات ایدئولوژیک و سخنرانی و تز دادن … را یافت.

مهوش سپهری پس از اینکه به مقام مسئول اولی سازمان ارتقا یافت مهمترین مسئولیت وی  حفظ تشکیلات شد. در آن زمان اعضای زیادی در فرقه رجوی بودند که از تشکیلات جهنمی به جان آمده و خواهان جدایی بودند. همان زمانی که کسی اجازه خروج از تشکیلات را نداشت . مسئولیت  سرکوب و تنبیه و به راه آوردن این نفرات به عهده خانم سپهری  گذاشته شد. او همزمان مسئول نهاد شورای رهبری نیز شد و نقش اساسی در سرکوب و ساکت کردن زنان شورای رهبری را هم بعهده گرفت.

مهوش سپهری یا همان “خواهرنسرین” نقش به سزایی در ایجاد دیکتاتوری و خفه کردن صدای مخالفان در سالهای سیاه حکومت صدام در درون تشکیلات فرقه رجوی را داشت.

او یکی از فرمانده هان کشتار کردها در عملیات مروارید بود. او شخصی بود که بسیاری از اعضای ناراضی شاید حدود دویست تن را شخصا محاکمه نموده و  آنها راپس از تحمل ماهها درد ورنج مشقت و بسیاری از توهین ها و هتاکی های وی ، روانه زندان ابوغریب می نمود و یا اینکه آنها را به جلسه محاکمات باقرزاده ارسال می کرد. عامل قتل نسرین احمدی بود. عامل توهین و هتاکی و بند کشیدن زنان بویژه اعضای ناراضی شورای رهبری بود…

سال ۱۳۸۰  در دستور تشکیلاتی سازمان، سال تعیین تکلیف حلقه های ضعیف نامیده شده بود. افراد زیادی خواهان خروج از تشکیلات بودند و سازمان بخوبی میدانست چنانچه با جدایی این نفرات موافقت کند موجی از جدایی و ترک مناسبات در تشکیلات براه خواهد افتاد که به فروپاشی می انجامد (همانطور که سرانجام درسال ۱۳۸۲ و دراولین قدم درسقوط صدام  و مهار شدن  وحشی گری های رجوی حدود ۷۰۰ تن از تشکیلات خارج شدند. )

به همین دلیل “نسرین” نقش مهمی در سرکوب و نگهداری نفرات ناراضی بعهده داشت.

در قرارگاه باقرزاده  یک عمارت و سالن جلسه ای برای وی ترتیب داده شده بود که در سال ۸۰تقریبا دهها نیروی ناراضی را شخصا” به محاکمه و شکنجه می کشید . جلساتی طاقت فرسا  و خرد کننده که  خاطرات آن در اذهان بسیاری از ناراضیان و  افراد جداشده و حتی شاهدین سالهاست که پاک نمی شود و درد و رنج آن روزها برای همیشه باقی است… این  سلسله جلسات سهمگین بود که به دستور “مهوش سپهری به زد وخورد می انجامید صندلی ها پرتاپ می شدو و فحش و کتک و لعن و نفرین تف بود که روانه فرد نگون بخت خواهان جدایی می کردند تا اینکه او را مجبور به ماندن در تشکیلات کنند و مهوش سپهری دسته گلی از ولی نعمتش بگیرد  …

مهوش سپهری ” خواهر نسرین”  یا بقولی پایه گذار فرهنگ لمپنیزم و دیکتاتوری در تشکیلات رجوی، بیش از مردان اززنان نسق می کشید و فحش و بددهنی نبود که نثار آنان نکند.

او در جلسات با زنان همانطور که آنان را زیر فشار می گذاشت در برابر هر مقاومت و عدم فرمان تشکیلاتی زنان را با رکیک ترین فحش ها خطاب قرار می داد که “هر زن که از تشکیلات بخواهد خارج شود دنبال شوهر است  و زن بریده نداریم” و….

در خاطرات جداشدگان از جمله خانم سلطانی قید شده وی شخصا” خانم ها ی ناراضی تشکیلات از جمله مرضیه قربانی ،  مرضیه قرصی ، مهناز ابوذریان ، مینو فتحعلی، مهری موسوی ، فاطمه غلامی ، ناهیدطهماسبی  و… بسیاری دیگر از ناراضیان را به باد شکنجه و فحش و کتک و هتاکی های ناموسی گرفته است.

در خاطرات خانم سنجابی قید شده ” که مهوش سپهری رسما مینو فتحعلی را به مرگ محکوم نمود و در جلسات شورای رهبری گفت که بدلیل اینکه ایشان فرار کرده اند او می بایست کشته شود”

تا اینکه سرانجام در سال ۱۳۸۲  خانم فتحعلی سربه نیست شد…

و در جای دیگری نوشته اند که مهوش سپهری در جلسات شورای رهبری رسما اعلام می کرد هر کس از زنان شورای رهبری بخواهد از سازمان خارج شود سرش را کنار باغچه گذاشته و می بریم و حکم خروج شورای رهبری مساوی با مرگ است و بایستی قرص سیانورش را میل کند!

خانم سپهری هم چینن در حالی که در درون تشکیلات دارای چندین کلفت و نوکر مجاهد !هم بود پایه گذار زندگی طبقاتی  شورای رهبری در تشکیلات هم شد.که بعد ازاو فهیمه اروانی ، فرشته یگانه، سمیرا شمس، زهره اخیانی، مژگان …و دیگر سران شورای رهبری رده بالا بخوبی راه وی را ادامه دادند!

او با اینکه سابقه سیاسی و تشکیلاتی جدی نداشت به دلیل همان سرسپردگی  و حل شدگی در رهبری ! که مورد علاقه خانم و آقای رجوی بود  در سال ۱۳۷۰ به‌ عنوان معاون هیئت اجرایی منتصب شد و پس از آن در سال ۱۳۷۲ به همراه مریم رجوی به خارج کشور فرستاده شد و آز آنجا نقش بیگاری کشیدن ونسق کشیدن  از نفرات را  در سلسله جلساتی موسوم به« بند ف» بخوبی اجرا نمود تا اینکه  در سال ۱۳۷۶ بعنوان مسئول اول  و همردیف مریم رجوی در مدار رهبری عقیدتی!  از طرف رجوی انتصاب شد.

آقای حامد صرافپور در خاطراتشان نوشته اند : زمانی که مهوش سپهری به همراه مریم در فرنگ بود، در یک مکالمۀ تلفنی که به صورت کال کنفرانس در اشرف پخش می شد، رجوی از وی به عنوان کسی که فردیت خودش را به طور کامل شکسته و به خوبی بند «ف» را پشت سر نهاده است یاد می کرد. … درجلسه معرفی وی،  مریم رجوی در آن نشست ابلاغ کرد که از این پس خانم مهوش سپهری مسئولیت شورای رهبری مجاهدین را برعهده خواهد داشت! گویا وی صلاحیت لازم برای بدست گرفتن مهار دیگر زنان شورای رهبری را کسب نموده بود

در اولین معرفی شورای رهبری مجاهدین، مهوش سپهری چند گام آن طرف تر از مریم ایستاده بود و در دو سوی مریم رجوی، … فهیمه اروانی و جانشین فرمانده کل ارتش یعنی عذرا علوی طالقانی قرار داشتند. طی این دو سال، مهوش سپهری که چند گام دورتر از مریم رجوی نسبت به این دو قرار داشت، توانسته بود حل شدگی بیشتری از خود نشان داده و به مداری مافوق شورای رهبری ارتقاء یابد. این مسئله در احزاب و دیگر سازمانها چیز غیرطبیعی نیست که کسانی در هر دوره با توجه به توانمندیهایشان می توانند به مدارهای بالاتری برسد و رأی بیشتری بدست آورند، اما نباید فراموش نمود که مجاهدین بعد از انقلاب ایدئولوژیک ، شاخص دیگری برای تعیین صلاحیت پیدا کرده بودند: «حل شدن هر چه بیشتر در رهبری عقیدتی». مهوش سپهری توانسته بود به مقام دست نیافتنی همردیفی رهبری عقیدتی دست یابد

ماجرا چه بودهمانطور که پیش از این اشاره ای کرده بودم، در اولین انتخاب شورای رهبری توسط رجوی، هدف کنار گذاشتن تمامی مردانی بود که به طور مستقیم در تصمیم گیریهای رجوی شراکت داشتند. در اولین گام هم گفته بودم که وی با اعلام رهبری مطلقۀ عقیدتی خود، دفتر سیاسی را منحل کرد تا شریکی برای تصمیم گیریهایش نداشته باشد، اما اینکار مکفی نبود و وی ناچار به برداشتن گامهایی دیگر در این راستا بود. برای پس زدن مردان هم تراز خود، ابتدا کل شورای رهبری سازمانش را از زنان برگزید تا یک مدار پیرامون خودش را آب بندی نماید. ولی اینکار باز هم در آینده خطراتی برای وی داشت. …این کار باز هم هزینه هایی را بر دوش رجوی می گذاشت و او باز هم ناچار بود در انجام هرکار غیراخلاقی و غیرانسانی و یا مخرب و فروبرنده، با چنین افرادی بحث و جدل کرده و پاسخگوی اعمال خود باشد برای رجوی که روز به روز تلاش می کرد خود را تنها پایۀ تصمیم گیریها نماید این مسئله قابل قبول نبود. مهمترین کار وی در این سرفصل، لگام زدن به شورای رهبری منتخب خودش بود و این «لگام» چیزی نبود جز شخص خانم مهوش سپهری.

خانم مهوش سپهری تا مدتی پیش از آن مسئولیت چندانی نداشت و عمدتاً در آشپزخانه های ارتش  و پشتیبانی مشغول به کار بود. …. این ویژگی همان چیزی بود که رجوی به دنبال آن می گشت. کسی که نه آشنایی جدی با مسائل سیاسی دارد و نه توانمندی نظامی داشته و جنگی را فرماندهی کرده باشد و نه سابقۀ تشکیلاتی طولانی داشته باشد که بعدها مدعی او شود. آنچه مهم بود اینکه وی خالی از هر تخصص و در عین حال سرسپردگی کامل به رجوی داشت. درست مثل کودکی که مغز او آمادۀ پذیرش هر آموزشی توسط مربی و کاملاً وابسته به آنها باشد

درخاطره دیگر از جداشدگان می خوانیم : مهوش سپهری با نام مستعار نسرین بعد از ابراهیم ذاکری مهمترین عامل اجرایی سرکوب و زندان سازی و زندانبانی در سازمان مجاهدین بوده است، یکی ازعملکردهای برجسته خانم مهوش سپهری جاری کردن فرهنگ لومپنیزم با مشارکت رفیعی نژاد و جابرزاده در سازمان مجاهدین بوده است. یعنی محمد علی جابرزاده در بین آقایان مجاهد در درون تشکیلات، نادر رفیعی نژاد در درون زندان ها و مهوش سپهری در میان خانم های مجاهد( در مناسبات تشکیلاتی و درون زندان) وظیفه ترویج فرهنگ لومپنیزم و فحش و دشنام را بین اعضای سازمان بر عهده داشته اند. درصورتیکه در گذشته در درون تشکیلات سازمان بی ادبی و توهین و دشنام جایی نداشت. وی عبارات و کلماتی را علیه زنان معترض سازمان بکار برده است که قلم نیز از نوشتن آن شرم دارد، ولی باید نوشت مهوش سپهری برای ترساندن زنان معترض در سازمان مجاهدین، با اشاره به زندان ابوغریب عراق به آنها می گفت: “آهان حالا دیگه دلتون مرد عراقی می خواهد.”

در مطلب دیگری  می خوانیم . ..خانم مهوش سپهری که به کرات در گذشته با نام های مختلف از جمله رئیس دفتر مریم عضدانلو(رجوی)، دبیر اول شورای ملی مقاومت مجاهدین… در نشریات مختلف سازمان معرفی گردیده است، شخصی است که بسیاری از زندانیان آزاد شده از عراق وی را بعنوان سرشکنجه گر خود معرفی کرده اند. نام ایشان همچنین در کتاب آقای مسعود بنی صدر به چشم می خورد (به نام خواهر نسرین) که در خیابان های لندن و به همراه گروه ضربتی که از پاریس آورده بود، قصد ربودن آقای بنی صدر در لندن را داشته است. یکی از دلایلی که آقای رجوی برای ارتقاء یک شبه ایشان در فرقه عنوان نموده است این است که ایشان سواد ندارد و بنابراین در اجرای فرامین، نمی تواند ناخواسته از خودش چیزی کم و یا اضافه کند. خانم مهوش سپهری، متولد سال ۱۹۵۶، در سنندج است که بعد از انقلاب در پاوه به همکاری با مجاهدین پرداخت. وی در عملیات فروغ جاویدان یکی از فرماندهان عملیات بود و شهرتش در مجاهدین را در سرکوب کسانی بدست آورد که حاضر به قبول جلسات دیگ و غسل هفتگی و دیگر روش های مغز شویی نمی شدند. خانم سپهری بر طبق اعترافات نشریات رسمی خود فرقه، در جریان کشتار کردهای عراقی (عملیات مروارید) فرمانده محور پنجم ارتش خصوصی صدام بوده و پس از بارز کردن لیاقت های نهفته شان!! در این کشتار به معاونت فرماندهی ارتقاء مقام می یابد

هم چنین  آقای  مجید روحی در خاطراتش نوشته : مهوش سپهری (نسرین) مرا صدا کرد و حکم اعدام به من ابلاغ نمود. او  گفت که حکم مرا رهبر مقاومت (یعنی مسعود رجوی) امضا کرده که من هم وصیت نامه ام را نوشتم و دادم. بعد یکروز چشم بند زدند و به محلی بردند که نسرین و احمد حنیف نژاد آنجا بودند.

در خاطراتی دیگر چنین می خوانیم :

نگاهی به دادگاه‌های مجاهدین و نقش مسئولان آن در این دادگاه‌ها

سال هشتاد قبل از نشست های طعمه که مسعود رجوی در حال تدوین آن بود تصمیم گرفته شده بود کسانی که از نظر سازمان قرمز هستند را جداگانه دادگاهی کنند. یعنی در جمع بالای سازمان دادگاهی شوند. قرمزها کسانی بودند که خودشان گفته بودند ما دیگر نمی خواهیم در سازمان بمانیم. اینها قرار بود که جداگانه دادگاهی شوند تا قبح بریده بودن در جمع بزرگ نشست طعمه ریخته نشود و تقریبا کسی نتواند بگوید میخواهم جدا شوم. البته داستان من فرق میکرد من هیچ گاه نگفته بودم نمیخواهم مبارزه کنم. ولی کاری هم که کرده بودم جرمش بیشتر از این بود که بگویم نمی خواهم مبارزه کنم. به هر حال این نظر من در مورد برگزاری دادگاه های آن موقع بود.

اینها تجربه زندانهای ساواک شاه و رژیم خمینی و فلسطین و اطلاعات عراق را دارند و از تمام این تجارب، شیوه‌ی خودشان را در اورده اند. به هر حال در نشست من که مثل نشست بقیه بوده ریل کار بر این قرار بود .

قاضی القضات که نسرین یا مهوش سپهری بود در عرض یک دقیقه یک سوال میکرد بستگی به گزارشی که از پرونده این فرد داده شده بود ولی سوال یکی بود میخواهی بروی یا میخواهی بمانی ؟ در طول این یک دقیقه نسرین متوجه میشود که بالاخره این نفر جزو کسانی است که میخواهد بماند یا برود دنبال زندگیش؟ که تقریبا نود و نه درصد هم میخواستند بروند شاید غیر از من همه میخواستند بروند. بعد از یک دقیه چه این نفر جواب بدهد میخواهم بمانم چه بگوید میخواهم بروم نتیجه تقریبا یکی بود.

با هماهنگی هایی که از قبل با هم کرده بودند پهلوانان زنجیر به دست به بیچارگان در زنجیر حمله ور میشدند. اما این سوال هم باز از روی هیچ دلسوزی نبود در واقع با جواب این سوال مشخص میشد که در کدام سمت حمله کنند. مثلا اگر کسی میگفت من میخواهم بمانم همه گی حمله میکردند و میگفتند غلط کردی میخواهی بمانی تو اخراجی تا آن نفر به غلط کردن بیافتد و امضا بدهد که به خواست خودش و اصرار خودش در سازمان است.

و النهایه با هزار تا تعهد او را راهی و آماده نشست های طعمه که چهار ماه بود می کرد واما دسته دوم که میگفتند میخواهیم از سازمان خارج شویم مسولیتها تقسیم شده بود.

نسرین سوال را میکرد و کد شروع حمله را میداد. همه از دم داد میزدند مهم نبود که تو میشنوی یا نه مهم داد زدن آن‌ها بود. مهم شکستن نفر سوژه بود . یکی از فرمانده هان رده بالای زن که فرمانده وقت نفر نبوده بلکه در دوره های قبلی فرمانده این نفر بوده نقش پلیس خوب را بازی میکرد. مثلا در مورد من ژیلا دیهیم که فرمانده دوران پذیرش من بوده و این طور وانمود میشد که حق مادری بر گردن امثال من دارد نقش پلیس خوب را بازی میکرد. در میان هجمه های کشنده که به روشنی شکنجه روانی است و همه داشتند جیغ میزدند و مردها داد میزدند. ژیلا با حالت زاری میگفت آرش دارند میکشندت اعتراف کن دیگه که جاسوس هستی تا ولت کنند.

محمد علی جابرزاده نقش این را داشت که شروع کند و نشست را سمت دهد به اینکه این نفر دیگه الان مسئله اش جاسوسی است. یعنی اینکه دیگه این نفر اصلا حق نداشت به موارد اعتراضیش به سازمان حرف بزند فقط باید اعتراف میکرد که جاسوس است و بگوید من را مورد عفو رهبری قرار دهید.

پسر فوکولی سازمان محمد محدثین و شریف با نگاه های عاقل اندر سفیه خویش، خود را صاحبان سازمان میدانستند و از موضع بالا سکوت میکردند تا زمان برسد به صحبت کردنشان و فقط نگاه میکردند و با نگاه هایشان به پروسه شکستن افراد کمک میکردند.

من پنج ساعت بدون وقفه زیر فریاد بودم. فریاد هایی که هیچ چیز از آن نمی فهمیدم فقط گاه گداری می فهمیدم که میگفتند تکه تکه ات میکنیم.

من از تجربه سال هفتاد و شش که داشتم و در آن دوران هم دوماه زندان انفرادی بودم میدانستم که چطور با این شرایط مبارزه کنم. فکرم در آن نشست و دادهای آنها نبود. به فیلم ها و مسابقات فوتبال فکر میکردم تا اینکه مورد آسیب این شکنجه روانی قرار نگیرم. ولی بعد از یک ساعت که داد زدنها و جیغ زدنها ادامه داشت من تعادل روحیم بهم خورده بود . بعضی وقتها فکر میکردم این آدمها دیوانه هستند . و بعضی وقتها فکر میکردم ممکن است خودم دیوانه شده ام و این صحنه ها واقعی نیستند. چون هیچ دلیلی برای این کار نمی دیدم.

به هر حال بعد از پنج ساعت بدون وقفه نسرین برگشت. چوب دو متری در دستش بود من به نظرم می رسید او چوپان است و بقیه هم گوسفند هستند چه بسا که هرازگاهی با چوبش آهسته میزد روی دستان کسانی که زنجیر پاره کرده بودند و حتی از ماموریتی که بهشان داده شده بود پا را فرا تر گذاشته بودند.

نسرین که وارد شد من دیدم «شریف» (مهدی ابریشم‌چی)  دستش بالا است خیلی بالا . من همه چیز را می فهمیدم که چکار میکنند ولی دلیل این کار اورا نمی فهمیدم. آخر شریف در سازمان مرد بالایی بود حتما کارهایی که میکرد اینقدر بالا مقام بود که من پایینی از فهم آن عاجز باشم. خلاصه اینکه تنها چیزی که به نظرم رسید این بود و منتظر بودم که محکم توی گوشم بزند.

همه با شدت و حدتی زیاد مشغول داد زدن و جیغ زدن و تهدید کردن بودند. نسرین هم من را زیر نظر داشت و می دانست من ذهنم توی نشست نیست و از من پرسید که من چی گفتم الان؟ من هم که گوش نمیکردم اشتباه جواب دادم که این خود باعث شد بیشتر داد بزنند من در یک جمع نزدیک به ششصد نفر بودم. شاید بیشتر بودند ولی تعداد دقیق یادم نیست.

خلاصه نقشه مشخص شد. شریف (مهدی ابریشم‌چی) محکم با همان دستی که بالا بود زد روی میز و همه در جا ساکت شدند. خفه شدند صدا از کسی در نمی آمد. همه ساکت شدند تا شریف تیر خلاص را بزند و زد فضای بیدادگاه ساکت بود تا من به خوبی تیرخلاص انقلاب را بخورم .

جملات دقیق مهدی ابریشم‌چی رئیس کمیسیون صلح شورای ملی مقاومت

ولد زنای فلان فلان شده می فرستمت زندان ابوغریب فلان فلانت کنند. یک نسقی از تو بکشم. و اینها را چنان با جدیت میگفت که من خودم را زیر تجاوز در زندان ابوغریب دیدم. و دلم به حال مادرم سوخت که اینطور از فاصله هزار کیلومتری مورد عطوفت تاثیرات «انقلاب ایدولوژیک» قرار گرفته و بطور خاص اینکه زن هم بود . و مورد لطف بیشتری قرار گرفت…

قصاص قبل از جنایت و سرنوشت سوژه

زهی بی شرفی، این فحش نقطه پایان امید افراد حاضر به برگشتن نفر به سازمان بود و بعد وارد فاز بعدی می‌شدند.

احمد حنیف نژاد میگفت این نفر که خارج نمیره ما میفرستیمش ایران. ایران هم رفت میگه خوب حالا که شما من را فرستادید ایران من هم همکاری میکنم و هر چه وزارت اطلاعات دیکته کرده را میگوید و ما هم دیگر دستمان بهش نمی رسد پس قبل از اینکه از تیررسمان خارج شود باهاش صفر صفر میکنیم و به قول خودم بهش گفتم قصاص قبل از جنایت؟ و جواب او خنده ای حق بجانب و قهرمانانه بود.بعد از فحش دادن، نیم ساعت هم داد زدن را ادامه دادند تا اینکه به قول خودشان صفر صفر کردند با من. بعد هم به دقیقاً به شیوه ای که در استخبارات ارتش عراق من را جابجا کرده بودند با دست بند و چشم بند و یک پتو روی سرم ، کله ام را هم زیر صندلی کردند و سوار ماشینی کردند که خودش هم پرده داشت، جابجا کردند.من به نوبه خود تشکر دارم از این سازمان انقلابی که وظیفه انقلابی خودش را به نحوه احسن انجام داد…………

 و اما خاطره دردناک  سربه نیست کردن  خانم نسرین احمدی …

یکی دیگر از موارد تاسف بار و غم انگیزی که آقای خلیل رمضانی نصب …برایم تعریف کرد مربوط به خانم نسرین احمدی است خلیل خود شاهد بود که چگونه نسرین تحت شکنجه مهوش سپهری( با نام مستعارنسرین) جان خود را از دست داد. خلیل رمضانی نصب خود از افرادی بود که نزدیک به بیست و پنج سال در تشکیلات رجوی فعالیت کرده بود. ایشان قبل از آنکه از قرارگاه اشرف خارج شده و به کمپ امریکا بیاید فرمانده گردان بود و رده تشکیلاتی بالایی داشت.خلیل در این رابطه برایم نقل کرد خانم نسرین احمدی از افرادی بود که در سال ۷۴ تازه (سه سال) به گروه رجوی پیوسته و به قرارگاه اشرف منتقل شده بود.او (حدودا”۲۵ساله) و راننده نفربر BMPبود.ایشان بعد از مدتی اقامت در قرارگاه از مناسبات فاشیستی و ضد دموکراتیک قرارگاه اشرف به تنگ آمد و با مشاهده رفتارهای بیمارگونه فرماندهان قرارگاه نسبت به افراد حاضر در آنجا به لحاظ روحی دچار یاس و ناامیدی شد و در نتیجه بنای ناسازگاری را با فرماندهان خود گذاشت و تصمیم گرفت از سازمان رجوی جدا شود. اما سران سازمان به بهانه های واهی و مختلف مانع خروج او از قرارگاه اشرف می شدند تا اینکه مهوش سپهری عده ای از فرماندهان از جمله خلیل رمضانی نصب را که هشت نفر بودند به دفتر خود احضار و افراد مذکور را برای منصرف کردن نسرین از تصمیمش برای خروج از قرارگاه و جدایی از سازمان به مدت یکساعت توجیه کرد و به آنها گفت که نسرین قصد دارد از اینجا برود و ما باید هر طور شده او را راضی کنیم تا نسبت به سازمان و اهداف آن وفادار باشد و در تصمیم خود برای خروج از قرارگاه تجدیدنظر کند زیرا اگر پای او به اروپا برسد بیم آن می رود که بر علیه سازمان موضعگیری کرده و دست به افشاگری بزند.خلیل در ادامه تعریف ماجرای مذکور گفت: سپس مهوش سپهری دستور داد نسرین احمدی را به محل نشست ما آوردند و با دیدن او مهوش و دیگر فرماندهان حاضر در جلسه سعی کردند به نوعی نسرین را از تصمیم خود منصرف سازند اما نسرین بسیار مصمم بود و از ابتدای شروع جلسه تا آخر که از ساعت یک بعد از ظهر شروع و تا ساعت هشت شب ادامه داشت همچنان در تصمیم خود پایدار ماند و بعد از بحث و جدل های فراوان نسرین اظهار داشت که به هیچوجه تمایل قلبی و ذهنی برای ماندن در تشکیلات ندارد و می خواهد سازمان هر چه زودتر زمینه خروج او را از قرارگاه اشرف فراهم کند. در حوالی ساعت هشت شب بود که ناگهان مهوش سپهری بسیار عصبانی شد و با میله آهنی که از قبل آماده کرده بود به نسرین حمله ور شد و آنقدر میله آهنی را بر سر او زد که نسرین روی زمین افتاد و به حالت اغماء فرو رفت. یکی از فرماندهان با دیدن این صحنه به مهوش سپهری گفت تا او را به بیمارستان منتقل کنند اما مهوش در کمال خونسردی گفت نسرین خود را به موش مردگی زده است و لحظاتی بعد مشاهده کردیم که نسرین قلبش از کار افتاد. من که خود ناظر این جریان وحشتناک بودم بسیار وحشت زده شدم و مات ومبهوت به جسد بی جان نسرین که دقایقی قبل زنده و سر حال بود خیره شده بودم که بلافاصله مهوش به چند تن از فرماندهان حاضر در اتاق دستور داد تا جسد نسرین را از آنجا ببرند. دو ساعت بعد دوباره مهوش سپهری حاضران در جلسه را به دفتر خود احضار کرد و گفت نسرین احمدی به علت سابقه بیماری سکته مغزی کرده و به ما هشدار داد تا در این مورد با کسی سخن نگوئیم و هنگام بدرقه ما از دفترش گفت: شتر دیدید ، نه دیدید!

 

انتهای پیام /

 

لینک کوتاه : https://feraghnews.ir/?p=10661