گروهک تروریستی منافقین که نیم قرن است خرج بقایش را از سرویسهای اطلاعاتی غرب میگیرد و همیشه به دنبال تکه استخوانی از سفره کثیف اربابانش بوده، این بار برای چند دقیقه اختلال فاضلاب بند بانوان زندان فردیس کرج بیانیه صادر کرده و ژست خیرین گرفته است؛ ادعایی مضحک که از دل گنداب جنایتهای این جریان بیرون میزند.
به گزارش پایگاه خبری-تحلیلی فراق، در حالی که اعضای آواره در کمپ تیرانا حتی به ابتداییترین خدمات درمانی و حیاتی دسترسی ندارند و در غربت و فراموشی میپوسند، گردانندگان این گروهک برای تأسیسات داخل زندانی در ایران ابراز نگرانی میکنند.
بر اساس شهادت زنان جداشده از این گروهک، کارنامه منافقین در حق زنان نه خیرخواهی، بلکه فهرستی سیاه از بردگی، عقیمسازی، تجاوز و قتل است.
در این گروهک بیریشه، زن به عنوان «ملک طلق» رجوی تعریف شده و حق هیچ تصمیمی درباره جان، جسم، پوشش، تحصیل، ازدواج و حتی خروج از گروهک را ندارد. اعضا به فرمان رجوی از همسر و فرزند جدا شدهاند؛ در دهه ۶۰ ازدواج اجباری تحمیل شد و در سال ۶۷ طلاق و ترک زندگی به فرمان سرخرِ گروهک انجام شد. بیش از ۱۵۰ زن با عملهای اجباری عقیم شدند و کودکان اعضا نیز در دهه ۷۰ جمعآوری و به کشورهای دیگر تبعید شدند، بیآنکه والدین حق سرپرستی یا حتی ارتباط با فرزندان خود را داشته باشند.
کارنامه این خائنین زبون اما با قتل مخالفان زن سیاهتر هم میشود: مینو فتحعلی پس از فرار از کمپ عراق، با ۶۰ نفر و ۳۰ خودرو از محل کمپ تا بغداد و مرزها مورد تعقیب قرار گرفت و با خشم رجوی از اینکه او را زنده بازگرداندهاند، به قتل رسید. مهری موسوی پس از اعتراض به بردگی، در محاکمهای نمایشی مقابل ۷۰۰ نفر به دستور رجوی با قرص سیانور کشته شد. نسرین احمدی با ضربه میله آهنی مهوش سپهری مُرد و قاتلش در برابر حاضران گفت: «شتر دیدی ندیدی!» معصومه غیبیپور با روسری در آسایشگاه خفه شد، زهرا فیضبخش با آمپول سمی کشته شد و ندا حسنی و صدیقه مجاوری با خودسوزی اجباری از بین رفتند. هما بشردوست، پروین سریر، نغمه حکمی، آلان محمدی و صدیقه رجبیان نیز سر به نیست شدند و زنانی چون مرجان اکبریان، سمانه و زهرا از فرط وحشت و ناامیدی خودکشی کردند.
این جریان که رجوی را محرم زنان و همه اعضا را مطیع مطلق امیال او میخواهد، سالهاست با شعار آزادی، اعضایش را در چهار دیواری اطاعت مطلق، ناموسپنداری، نابودی فردیت و سرکوب جنسیت محبوس کرده است. زن در این گروهک حق یک تماس تلفنی، یک ارتباط ساده با بیرون یا حتی انتخاب رنگ لباس ندارد.
حالا همین گروهک که کارنامهاش از لجن فاضلاب تا لجن کشتار زنان امتداد دارد، برای فاضلاب کرج ژست نیکوکاری میگیرد. اگر راست میگویند و دلسوز زنان ایران هستند، ابتدا باید فکری به حال زنان دربند خود در تیرانا و سرنوشت مفقودشدگان و قربانیان عقیمسازی اجباری کنند؛ سپس با هویت واقعی خود را در مرز زمینی یا تهران معرفی کنند تا ملت ایران پاسخ این دست و دل بازی را همانجا بدهند. وگرنه به همان پیشه کثیف خود یعنی پادویی و لجنکشی در خدمت موساد و سیا ادامه دهند تا سرانجام در همان لجن زار به هلاکت برسند.
انتهای پیام
