اگر واگذاری یک ساحل به سرمایهگذار خارجی به معنای فروش وطن تلقی میشود، اجازه تأسیس یک «منطقه خودمختار تروریستی» در ۳۴ هکتار از خاک با قوانین خاص خود، چه مفهومی دارد؟ «آلبانی فروشی نیست» باید دربرگیرنده این اشغالگری آشکار نیز باشد.
به گزارش گروه تحلیل بینالملل فراق، اعتراضات یکماهه و خیابانی مردم آلبانی به پروژه گردشگری منسوب به «جرد کوشنر»، داماد یهودیالاصل دونالد ترامپ، نشانهای از بیداری وجدان عمومی در این کشور کوچک بالکان است. معترضان با شعار «آلبانی فروشی نیست» به خیابانها آمدهاند تا مانع واگذاری سواحل بکر و زیستگاههای حساس طبیعی به سرمایهداران صهیونی و بیگانه شوند. این اعتراض مدنی حق مسلم شهروندان است و نشان میدهد مردم آلبانی حاضر نیستند حاکمیت ملی و محیط زیست خود را به بهای منافع افراد خاص معامله کنند.
اما درست در میانه این خروش عمومی، سؤالی بنیادین و نگرانکننده مطرح میشود: چگونه است که جامعه آلبانی در برابر نفوذ یک پروژه ساختمانی اینچنین حساس و متحد میشود، اما در برابر بحرانی بسیار عمیقتر و خطرناکتر که امنیت، حاکمیت و آینده کشور را نشانه رفته، سکوت اختیار کرده است؟ این تناقض آشکار، نیازمند هوشیاری فوری مردم آلبانی و پیوند خوردن دو مطالبه در خیابانهاست.
هماکنون در فاصلهای نهچندان دور از تجمعات اعتراضی در تیرانا، گروهک تروریستی منافقین (مجاهدین خلق، mok) بهمدت بیش از یک دهه میباشد که ۳۴ هکتار از خاک آلبانی را در منطقه «مانز» اشغال کرده و آن را به یک کمپ امنیتی-نظامی مافیایی تبدیل کرده است. این گروهک تروریستی که توسط آمریکا به آلبانی تحمیل شده کارنامهای آغشته به خون بیش از ۱۷ هزار ایرانی را در پرونده سیاه خود دارد. این تروریستها امروز در قلب بالکان لانه کرده و هزینههای سنگین میزبانی اجباری آن، هر روز بیشتر از جیب مالیاتدهندگان آلبانیایی پرداخت میشود.
مقایسهای که باید مردم آلبانی آن را به خیابانها بکشانند:
۱- تهدید امنیت ملی: اسناد رسمی نهادهای دولتی آلبانی تأیید کردهاند که منافقین با وجود تعهدات خود به دولت از خاک این کشور دست به اقدامات تروریستی سایبری علیه ایران زدهاند. البته آنان در مواردی نیز خرابکاریهایی در سیستمهای دولتی این کشور انجام دادند تا ایران را متهم جلوه نمایند که مجموعه این اقدامها امروز آلبانی را در وضعیتی قرار داده که مستمر در معرض خطر باشد. در ژوئن ۲۰۲۳، پلیس آلبانی در اقدامی قاطع برای کشف ادوات جرائم سایبری وارد کمپ منافقین شد که با مقاومت مسلحانه اعضای گروهک و درگیری و تلفات انسانی همراه بود. پروژه کوشنر تهدیدی برای محیط زیست دارد، اما لانه تروریستی منافقین، تهدیدی برای موجودیت و امنیت ملی آلبانی است.
۲- نقض حاکمیت و قانون: منافقین طبق اسناد موجود، از شرکتهای خصوصی امنیتی مسلح استفاده میکنند، شبکه مخابراتی مستقل راهاندازی کردهاند، خریدهای کلان نقدی با دلارهای کثیف انجام میدهند و حتی به اعتراف مقامات اطلاعاتی سابق آلبانی، وزارت کشور این کشور هیچ کنترلی بر این اردوگاه ندارد. این گروهک در خاک آلبانی یک «کشور در کشور» ساخته است. اگر واگذاری یک ساحل به سرمایهگذار خارجی به معنای فروش وطن تلقی میشود، اجازه تأسیس یک «منطقه خودمختار تروریستی» در ۳۴ هکتار از خاک با قوانین خاص خود، چه مفهومی دارد؟ «آلبانی فروشی نیست» باید دربرگیرنده این اشغالگری آشکار نیز باشد.
۳- تحمیل هزینههای سنگین به مردم: شهروندان معترض تیرانا که در اطراف منطقه اسکان منافقین زندگی میکنند، صراحتاً اعلام کردهاند: «از همان روز پذیرش منافقین میدانستیم که به مشکل خواهیم خورد و اگر دولت تروریستها را اخراج نکند، ما دیگر مالیات نمیدهیم.» قبضهای سنگین آب و برق کمپ با واحد پول آلبانی پرداخت میشود، اما منابع مالی در ازای مزدوری که از سوی آمریکا، فرانسه و صهیونیستها به این گروه تزریق میشود، نتیجهاش چیزی نیست جز فساد مالی، تهدید امنیتی و پرورش مردان و زنان زامبی صفت که مانند حیوانات خونآشام در پشت دیوارها نگهداری میشوند. همانطور که پروژه کوشنر به محیط زیست آسیب میزند، پروژه اسکان منافقین نیز پول مالیاتها را به جای رفاه مردم، صرف تأمین امنیت یک بمب ساعتی تروریستی میکند.
۴- تهدید اخلاقی و اجتماعی: گزارشها حاکی از تلاش زنان این گروهک برای عضوگیری در نزدیکی مدارس آلبانی است. شکایتهای متعدد از آزار خانوادههای آلبانیایی نشان میدهد که این گروهک بدنام حتی در میان مردم این کشور نیز منفور است و حالا در حال بازتولید خشونت و تروریستپروری در جامعه آلبانی است.
اکنون زمان آن رسیده است که وجدان عمومی آلبانی، این دو موضوع را در کنار هم ببیند. معترضانی که پرچم آلبانی را در میدان اسکندربیگ به اهتزاز درمیآورند و علیه فروش ساحل شعار میدهند، باید یک قدم فراتر گذاشته و علیه فروش امنیت و حاکمیت ملی نیز فریاد بزنند. شعار «آلبانی فروشی نیست» تنها زمانی کامل میشود که در کنار آن «اخراج تروریستها از مانز» نیز طنینانداز شود.
مطالبهگری واقعی، گزینشی نیست. اگر امروز هزاران نفر برای حفظ یک زیستگاه طبیعی به خیابان میآیند، فردا باید دهها هزار نفر برای اخراج گروهکی که امنیت فرزندانشان را نشانه رفته، به میدان بیایند. اخراج فوری اعضای گروهک تروریستی منافقین از آلبانی، نه یک خواسته سیاسی که یک ضرورت امنیتی، اخلاقی و انسانی است. تا زمانی که لانه تروریستها در مانز فعال است، آلبانی در معرض تهدیدی دائمی قرار دارد که بهای آن را شهروندان عادی و نسل جوان این کشور خواهند پرداخت.
فراق
ترجمه به زبان آلبانیایی:
Domosdoshmëria e bashkimit të dy kërkesave të popullit shqiptar në rrugë / Për sa kohë që foleja e terroristëve në Manzë është aktive, Shqipëria mbetet nën kërcënim të përhershëm
Kodi i lajmit: 56103
۱۳ korrik 2026 – ora 14:44
Nëse dhënia e një plazhi një investitori të huaj konsiderohet shitje e atdheut, ç’kuptim ka atëherë lejimi i një “zone autonome terroriste” në ۳۴ hektarë tokë me ligjet e veta? Thirrja “Shqipëria nuk shitet” duhet të përfshijë edhe këtë pushtim të hapur.
Nga rubrika e analizave ndërkombëtare të Feragh
Protestat njëmujore të popullit shqiptar në rrugë kundër projektit turistik që i atribuohet Jared Kushner, dhëndrit me origjinë hebreje të Donald Trump, janë shenjë e zgjimit të ndërgjegjes publike në këtë vend të vogël ballkanik. Protestuesit kanë dalë në rrugë me thirrjen “Shqipëria nuk shitet” për të penguar dhënien e plazheve të virgjëra dhe habitateve të ndjeshme natyrore kapitalistëve sionistë e të huaj. Kjo protestë qytetare është një e drejtë e padiskutueshme e qytetarëve dhe tregon se populli shqiptar nuk është i gatshëm të tregtojë sovranitetin kombëtar dhe mjedisin e tij me çmimin e interesave të individëve të caktuar.
Por pikërisht në mes të kësaj vale publike, lind një pyetje thelbësore dhe shqetësuese: Si është e mundur që shoqëria shqiptare bëhet kaq e ndjeshme dhe e bashkuar ndaj ndërhyrjes së një projekti ndërtimor, por hesht përballë një krize shumë më të thellë dhe më të rrezikshme që ka në shënjestër sigurinë, sovranitetin dhe të ardhmen e vendit? Kjo kontradiktë e hapur kërkon vigjilencë të menjëhershme nga populli shqiptar dhe bashkimin e dy kërkesave në rrugë.
Tashmë, jo shumë larg vendgrumbullimeve të protestave në Tiranë, grupi terrorist i Muxhahedinëve të Popullit (MEK) prej më shumë se një dekade ka pushtuar 34 hektarë tokë shqiptare në zonën e Manzës dhe e ka kthyer atë në një kamp mafioz ushtarako-sigurie. Ky grup terrorist, që i është imponuar Shqipërisë nga Shtetet e Bashkuara, ka në dosjen e tij të zezë një karrierë të njollosur me gjakun e mbi 17 mijë iranianëve. Sot këta terroristë kanë ngritur folenë në zemër të Ballkanit dhe kostot e rënda të pritjes së tyre të detyruar paguhen çdo ditë e më shumë nga xhepi i taksapaguesve shqiptarë.
Një krahasim që populli shqiptar duhet ta çojë në rrugë:
۱- Kërcënimi i sigurisë kombëtare:** Dokumentet zyrtare të institucioneve shtetërore shqiptare kanë konfirmuar se muxhahedinët, me gjithë angazhimet ndaj shtetit, kanë kryer sulme terroriste kibernetike kundër Iranit nga toka shqiptare. Për më tepër, në disa raste ata kanë kryer sabotime në sistemet shtetërore të këtij vendi për ta paraqitur Iranin si fajtor, duke e vendosur sot Shqipërinë në një gjendje rreziku të vazhdueshëm. Në qershor 2023, policia shqiptare, në një veprim të vendosur për zbulimin e pajisjeve të krimeve kibernetike, hyri në kampin e muxhahedinëve, por u përball me rezistencë të armatosur nga anëtarët e grupit, përleshje dhe humbje jetësh. Projekti i Kushner përbën kërcënim për mjedisin, por foleja terroriste e muxhahedinëve është kërcënim për ekzistencën dhe sigurinë kombëtare të Shqipërisë.
۲- Shkelja e sovranitetit dhe ligjit:** Sipas dokumenteve ekzistuese, muxhahedinët përdorin kompani private të armatosura sigurie, kanë ngritur një rrjet të pavarur telekomunikacioni, kryejnë blerje të mëdha me para të thata me dollarë të pistë dhe, sipas pohimeve të ish-zyrtarëve të shërbimeve inteligjente shqiptare, Ministria e Brendshme e këtij vendi nuk ka asnjë kontroll mbi këtë kamp. Ky grup ka ndërtuar një “shtet brenda shtetit” në tokën shqiptare. Nëse dhënia e një plazhi një investitori të huaj konsiderohet shitje e atdheut, ç’kuptim ka atëherë lejimi i një “zone autonome terroriste” në ۳۴ hektarë tokë me ligjet e veta? Thirrja “Shqipëria nuk shitet” duhet të përfshijë edhe këtë pushtim të hapur.
۳- Imponimi i kostove të rënda popullit:** Qytetarët protestues të Tiranës që jetojnë rreth zonës së vendosjes së muxhahedinëve e kanë deklaruar hapur: “Që ditën e parë të pranimit të muxhahedinëve e dinim se do të kishim probleme dhe nëse qeveria nuk i dëbon terroristët, ne nuk do të paguajmë më taksa.” Faturat e rënda të ujit dhe dritës së kampit paguhen në monedhën shqiptare, por paratë që injektohen në këmbim të shërbimeve mercenare nga SHBA-ja, Franca dhe sionistët tek ky grup, nuk sjellin gjë tjetër veç korrupsionit financiar, kërcënimit të sigurisë dhe përtëritjes së njerëzve të kthyer në zombi, që mbahen si gjakpirës pas mureve. Ashtu siç projekti i Kushner dëmton mjedisin, projekti i vendosjes së muxhahedinëve i shpenzon paratë e taksave, në vend të mirëqenies së popullit, për të garantuar sigurinë e një bombe terroriste me sahat.
۴- Kërcënimi moral dhe shoqëror:** Raportet flasin për përpjekje të grave të këtij grupi për të rekrutuar anëtarë pranë shkollave shqiptare. Ankesat e shumta për ngacmime ndaj familjeve shqiptare tregojnë se ky grup famëkeq është i urryer edhe në mesin e popullit të këtij vendi dhe tani po riprodhon dhunën dhe rritjen e terroristëve në shoqërinë shqiptare.
Tani ka ardhur koha që ndërgjegjja publike shqiptare t’i shohë këto dy çështje krah për krah. Protestuesit që valëvisin flamurin shqiptar në sheshin “Skënderbej” dhe thërrasin kundër shitjes së plazhit, duhet të hedhin një hap më tej dhe të bërtasin edhe kundër shitjes së sigurisë dhe sovranitetit kombëtar. Thirrja “Shqipëria nuk shitet” bëhet e plotë vetëm atëherë kur krahas saj të jehojë edhe “Dëbimi i terroristëve nga Manza”.
Kërkimi i vërtetë nuk është selektiv. Nëse sot mijëra vetë dalin në rrugë për të mbrojtur një habitat natyror, nesër duhet të dalin dhjetëra mijëra për të dëbuar grupin që ka vënë në shënjestër sigurinë e fëmijëve të tyre. Dëbimi i menjëhershëm i anëtarëve të grupit terrorist të Muxhahedinëve nga Shqipëria nuk është një kërkesë politike, por një domosdoshmëri sigurie, morale dhe njerëzore. Për sa kohë që foleja e terroristëve në Manzë është aktive, Shqipëria mbetet nën një kërcënim të përhershëm, çmimin e të cilit do ta paguajnë qytetarët e thjeshtë dhe brezi i ri i këtij vendi.
Feragh news
ترجمه به زبان انگلیسی
The Necessity of Linking the Two Demands of the Albanian People in the Streets / As Long as the Terrorists’ Den in Manëz Is Active, Albania Is Under Constant Threat
If handing over a beach to a foreign investor is seen as selling the homeland, what then does allowing the establishment of a “terrorist autonomous zone” on 34 hectares of soil with its own laws mean? “Albania is not for sale” must also encompass this blatant occupation.
According to the Feragh International Analysis Group, the month-long street protests by the Albanian people against the tourism project attributed to Jared Kushner, the Jewish-origin son-in-law of Donald Trump, are a sign of the awakening of public conscience in this small Balkan country. Protesters have taken to the streets chanting “Albania is not for sale” to prevent the handover of pristine beaches and sensitive natural habitats to Zionist and foreign capitalists. This civic protest is the indisputable right of citizens and shows that the people of Albania are not willing to trade their national sovereignty and environment at the cost of the interests of particular individuals.
Yet right in the middle of this public outcry, a fundamental and alarming question arises: How is it that Albanian society has become so sensitive and united against the encroachment of a construction project, while remaining silent in the face of a far deeper and more dangerous crisis that has targeted the country’s security, sovereignty and future? This glaring contradiction demands immediate vigilance from the people of Albania and the linking of these two demands in the streets.
Right now, not far from the protest gatherings in Tirana, the terrorist Mojahedin-e Khalq (MEK, also known as the Monafeqin) group has, for more than a decade, occupied 34 hectares of Albanian territory in the Manëz area and turned it into a mafia-like security-military camp. This terrorist group, which was imposed on Albania by the United States, has a black record stained with the blood of over 17,000 Iranians. These terrorists have now nested in the heart of the Balkans, and the heavy costs of their forced hosting are being paid ever more from the pockets of Albanian taxpayers.
A comparison the people of Albania must take to the streets:
1. Threat to national security: Official documents from Albanian state institutions have confirmed that the Monafeqin, despite their commitments to the government, have carried out cyber terrorist operations against Iran from the country’s soil. They have also, on occasion, conducted sabotage in Albanian government systems in order to frame Iran, a set of actions that today has placed Albania in a situation of constant danger. In June 2023, Albanian police, in a decisive operation to uncover cybercrime devices, entered the Monafeqin camp, only to be met with armed resistance by the group’s members, leading to clashes and loss of life. The Kushner project poses a threat to the environment, but the Monafeqin’s terrorist nest is a threat to Albania’s very existence and national security.
۲٫ Violation of sovereignty and law: According to available documents, the Monafeqin use armed private security companies, have set up an independent telecommunications network, make large cash purchases with dirty dollars, and—by the admission of former Albanian intelligence officials—the country’s Ministry of Interior has no control whatsoever over this camp. This group has built a “state within a state” on Albanian soil. If handing over a beach to a foreign investor is considered selling the homeland, what does allowing a “terrorist autonomous zone” on 34 hectares of land with its own laws mean? “Albania is not for sale” must include this open occupation as well.
۳٫ Imposition of heavy costs on the people: Protesting citizens of Tirana who live around the Monafeqin settlement area have explicitly stated: “From the very day the Monafeqin were accepted, we knew we would face problems, and if the government does not expel the terrorists, we will no longer pay taxes.” The camp’s hefty water and electricity bills are paid in Albanian currency, but the funds injected into this group as mercenary wages by the United States, France and the Zionists result in nothing but financial corruption, security threats, and the breeding of zombie-like men and women kept like blood-sucking animals behind walls. Just as the Kushner project harms the environment, the Monafeqin settlement project wastes tax money—instead of bringing welfare to the people—on securing a terrorist time bomb.
۴٫ Ethical and social threat: Reports indicate attempts by women of this group to recruit near Albanian schools. Numerous complaints of harassment from Albanian families show that this infamous group is despised even among the people of this country and is now reproducing violence and breeding terrorism within Albanian society.
The time has now come for the public conscience of Albania to see these two issues side by side. The protesters waving the Albanian flag in Skanderbeg Square and chanting against the sale of the beach must take a step further and raise their voices against the sale of national security and sovereignty. The slogan “Albania is not for sale” is only complete when it resonates alongside “Expel the terrorists from Manëz.”
Real activism is not selective. If today thousands take to the streets to save a natural habitat, tomorrow tens of thousands must turn out to expel the group that has targeted the security of their children. The immediate expulsion of the members of the Mojahedin-e Khalq terrorist group from Albania is not a political demand but a security, ethical and humanitarian necessity. As long as the terrorists’ den in Manëz is active, Albania is under a constant threat whose price will be paid by ordinary citizens and the country’s young generation.
Feragh
End of message
انتهای پیام
