ذلت جاسوسی

مدتی است که فرقه رجوی افراد جدا شده که از آنها مستمری دریافت می‌کنند را مخیر کرده یا باید بر علیه بقیه جداشدگانی که در برابر این فرقه تمکین نکردند مقاله بنویسند و آنها را مزدور بخوانند یا از مستمری ماهانه خبری نیست.

سال گذشته تعدادی را وادار کرد که بیایند و بنویسند این ها که در نوشته و مصاحبه ها می گویند در مناسبات و رفتارهای سازمان مجاهدین دیکتاتوری وجود دارد و همه چیز از بالا تعیین و بقیه مجبور به اطاعت بی چون و چرا هستند دروغ است و روابط داخلی سازمان کاملا دمکراتیک و بسیار انسانی و سازمان برای اعاده حق مردم تلاش می کند.

اما ما نخواستیم بپرسیم که آدم… اگر اینطور است و واقعا اینطوری می پنداری پس دردت چی بود که از سازمان به این خوبی جدا شدی و خودت هم می گویی برای جدا شدن خیلی سختی کشیدی و منتظر شدی؟ منظورم، قرنطینه و ماندن در خروجی به مدت چند ماه و بازجویی ونوشتن ندامت نامه و…است.

اما چرا ماچیزی نگفتیم، دلیل این است که می دانیم این ها تحت اجبار و برای این که مستمری شان از جانب فرقه قطع نشود وادار به این کار شدند. ساختار این فرقه منطبق با ساختار همه فرقه ها بر این مبنا است که برای کنترل اعضاء دشمنان موهوم می سازند و مبنا را بر شک و سوء ظن به جهان بیرون می گذارند. فرقه ها با استفاده از نوشته های مقدس دنیا را پوچ و پر از پلشتی وانمود می کنند و برای رهایی از این معظل خود را راه چاره و درمان این نابسامانی در جهان می دانند. عموما رهبران فرقه بی هیچ استثناء، نارسایی شخصیتی و بیماری سوء ظن به بیرون دارند و همه را نفوذی و دشمن می دانند که می خواهند در آنها نفوذ و به آنها ضربه بزنند پس باید خود را ببندند و حصار بکشند.

همان طور که جورج اورول تصویر کرده است افراد باید همیشه مطیع اوامر برادر بزرگ بوده و هرروز باید وفاداری خود را ثابت کنند؛ حتی افرادی قدیمی که بارها وفاداری خود را اثبات کرده اند همیشه زیر شک امنیتی هستند. به قول رجوی اعتماد کسب کردنی است و افراد باید همیشه امتحان بدهند و هیچ گاه این شک بر طرف نمی شود؛ تناقضی که همه افراد در سازمان مجاهدین داشتند و دارند که بالاخره کی به ما اعتماد می شود و در جواب گفته می شد به این فکر نکنید این را حق سازمان بدانید. به هیچکس و هیچگاه اعتماد نباید کرد. دلیلش هم همان بیماری رهبری -که اساس شخصیتش را شک و مسائل دیگر ساخته شده است و در جای دیگر باید به آن پرداخت- است.

فرقه ها برای افراد و اعضاء حق انتخاب و تصمیم گیری قائل نیستند و البته این را با مسائل آرمانی و حق رهبری که عقل کل و دوای مشکلات و مصائب جامعه در دست اوست می پوشانند و اگر کسی بخواهد از آنان جدا شود او را خائن و سزاوار مرگ می دانند.

تاریخچه فرقه ها که رجوی به آنها استناد می کرد پر است از کشتار و ترور جداشدگان. اما فرقه رجوی حتی  برای جداشدگان هم حق حیات و زندگی به دلخواه را نمی پسندد. این فرقه به هیچ اصلی پایبند نیست و برخلاف تعهدش به دولت آلبانی که باید مخارج جداشدگان را بپردازد این مستمری که بسیار هم ناچیز است را منوط به این کرده که افراد باید اعلام هواداری کرده و موازین سازمان را زیر پا نگذارند و نباید باکسانی که سازمان تشخیص می دهد ارتباط برقرار کنند.

به تازگی هم از همه خواسته است که موضع گیری علنی و قابل انتشار بنویسند و به دست سازمان بدهند. مثل همه تعهدات و موضع گیری هایی که رجوی سالیان و دهه ها و در برهه های مختلف و با بهانه های مختلف از اعضاء می گیرد و بعد هم می گوید در کمال اختیار و آزادی نوشته اند و در حقیقت پای افراد را بیشتر می بندد.

حالا هرچه این افراد می گویند ما از شما جدا شدیم که زندگی خودمان را داشته باشیم و دیگر عضو تشکیلات شما نیستیم، فرقه تهدید می کند که آهای مشکوکی و دیدی روابط مشکوک داری.

شما به متن آنچه رجوی و این فرقه خشونت طلب برای این افراد منتقد فرستاده نگاه کنید، فرقه آنان را تهدید کرده که یا علیه دیگر اعضای منتقد و ناراضی موضع گیری کنید یا کمک هزینه برای حداقل زندگی که کمیساریای عالی پناهندگان به آنها می داد را قطع می کنیم و شما را انگ می زنیم و  افشاء می کنیم. نگاه کنید سراسر غیر قانونی و ضد بشری و کاملا برخلاف موازین حقوق بشر است.

رجوی خودش در پیامی به اعضاء در لیبرتی گفت، بعد از یک هفته مذاکره بین تیم ما و دولت آلبانی به یک پیچ خوره بود که آن هم موضوع مخارج و مصارف کسانی بود که از ما جدا می شوند. می گفت من به شریف (مهدی ابریشمچی) گفتم بپذیر و مساله حل شد. حالا در این شرایط زیر تعهدش می زند و آن را منوط به پذیرش ذلت جاسوسی برای فرقه می کند. البته با رشوه و پرداختی های کلان دهن مقامات آلبانی را هم در این رابطه می بندد و فرد جدا شده در کشور غریب و بی پناه شاید ناچار به پذیرش این ذلت شود.

یادداشت از: رحمان محمدیان

انتهای پیام / فراق