اقتدار خانواده ها رجوی را وادار به تسلیم نمود

در پی سقوط صدام  راه ملاقات خانواده ها و دیدار با فرزندان اسیرشان در کمپ اشرف باز شد و در آغاز رجوی درپی آن بود که از این نمد برای خود کلاهی بدوزد و در پیامها و تحلیل ها اعلام نمود که ارتباط سازمان ما بعنوان نیروی پیشتاز با مردم که خانواده ها پیشقراولان آن هستند برقرار شد و این را بایستی به فال نیک گرفت و نشانه های سرنگونی رژیم و پیروزی مقاومت آشکار شده است .

در این سال بطور متوسط روزانه بین ده تا بیست خانواده بطور خودجوش از مرزها بسمت پادگان اشرف می آمدند و مورد استقبال مجاهدین قرار میگرفتند و در خلال چند روز تا یک هفته ضمن ملاقات کنترل شده با فرزندان خویش به بازدید از به اصطلاح” موزه و مزار شهدا ” جاهای دیدنی پادگان اشرف و… می پرداختند و شب ها هم عمدتا در جلسات و برخی نشست ها و مباحث شستشوی مغزی شرکت میکردند تا بدینوسیله مجاهدین از این ملاقات اولا با مظلوم نمایی و اعلام مشکلات مالی خانواده ها را برای بخشیدن طلا و جواهرات همراه زنان ترغیب کنند و در ادامه اخاذی و کلاه برداری از ” پیشقراولان خلق در زنجیر ” آنان را تشویق مینمودند که پس از بازگشت به ایران برای سازمان پول بفرستند .

این روند حدودا یکسال ادامه داشت اما اگرچه تاحدودی سازمان موفق به اخاذی از خانواده ها گردید ولی ریزش نیرو در داخل تشکیلات رشد فزاینده ای بخود گرفت و در جمعبندی به این رسیدند که عمده جداشدگان افرادی هستند که با خانواده هایشان دیدار داشته اند و ارتباط احساس و عواطف و بازگشت امید و زندگی موجب بیداری افراد اسیر شده و ازتشکیلات مخوف و دیکتاتوری رجوی روی گردان شده اند . لذا شخص رجوی در یک موضعگیری اعلام نمود ورود خانواده ها بداخل پادگان اشرف ممنوع است . !!! و خانواده ها را مزدور وزارت اطلاعات ایران خطاب نمود . و با شعار : خانواده = با کانون فساد . و شعار ننگ ما ننگ ما     فامیل الدنگ ما   به جنگ با خانواده ها پرداخت و اینجا نقطه عطفی بود که خانواده ها در ترکیبی کاملا مصمم بکمک افراد جداشده از سازمان تلاشی خستگی ناپذیر را در اطراف پادگان اشرف آغاز نمودند و آنان نه عزم جنگ داشتند و نه سیاسی بودند ، و نه اکثرا مجاهدین و رجوی را میشناختند ، با تحمل مشقات و سختی راه ، حوادث و خطرات جاده بمب و انفجار و ناامنی های عراق هفته ها و ماهها و بعضا سالیان اواقات خویش را در جوار سیم های خاردار پادگان اشرف سپری نمودند فقط و فقط با یک خواسته : ما ملاقات با فرزندانمان را میخواهیم .

اما همچنانکه در اکثر سایتها و وبلاگ ها ، خبرگزاری های داخلی و خارجی ؛ رسانه ها و تلویزیونها نمایش داده شده پاسخ مقابل مجاهدین که خود را آزادیخواه و مدافع خلق ایران میدانستند پرتاب سنگ و آهن و فحش و ناسزا بود که به پدران و مادرانشان هدیه دادند و در این کارزار تعدادی از خانواده ها نیز مجروح شدند اما این پایان راه نبود و خانواده ها هر روز عزمشان جزم تر میشد و تا تخلیه کامل پادگان اشرف و بیرون راندن مجاهدین از پای ننشستند و همین تلاش و فعالیت را ادامه داده و هنوز هم در گرماگرم همین فعالیت در اطراف کمپ لیبرتی هستند که ثمره تلاش و فعالیت و فریادهایشان این است که رجوی و سران مجاهدین را وادار به تسلیم نموده اند که هم چوب را خورده و هم پیاز را .

اولا علیرغم شعار های دهن پرکن :

کوه اگر بجنبد اشرف زجا نجنبد .

اشرف اشرف شهر شرف

اشرف کانون سیاسی استراتژیک نبرد علیه نظام ایران

و…….

ناگزیر شدند در اوج افلاس و درماندگی خوار و خفیف پادگان اشرف را ترک کنند و امروزه نیز در لیست افراد اعزامی با آلبانی افرادی را مشاهده میکنیم که خانواده هایشان در صدر افراد فعال و تاثیر گذار بودند که سالها در رسوا کردن و افشاگری سازمان و رهبران آنرا بزانو دراورده اند و این رها نمودن افراد نه از راه خیر خواهی و نیات انساندوستانه و آزادی خواهی بل فقط بخاطر رهایی از فشار غیر قابل تحمل خانواده ها میباشد و لذا نگارنده ضمن تبریک به خانواده ها بخاطر پیروزی در مقابل رجوی  دیکتاتور ، خائن و وطن فروش ؛ تقاضا دارم سایر خانواده ها در صفوفی فشرده با عزمی جزم تر به فعالیت خود ادامه دهند و تا رهایی همه فرزندان؛ خواهران و برادرانمان از چنگال رجوی از پای ننشینند. پیرو ز باشید .

منبع: انجمن نجات مرکز لرستان