انتشار مرحلهبهمرحله فهرست ۵۴۳ نفره از سوی عملههای مستقر در آلبانی، فارغ از اینکه یک اقدام رسانهای و تبلیغاتی آنها برای فاکتور کردن به غرب است؛ یک اعتراف ناخواسته و سند رسمی از سوی یک تشکیلات شناختهشده تروریستی است که میتواند و باید به ابزار فشار دیپلماتیک جمهوری اسلامی ایران علیه حامیان غربی این تروریستها تبدیل شود.
همه میدانند کارفرما کیست اما این بار منافقینِ نادان بهصراحت مسئولیت سازماندهی «جنگ شهری» در ایران را پذیرفتهاند؛ این اعتراف، خط بطلانی است بر روایتسازی «اعتراضات خودجوش» توسط خود این ابلهان و همزمان، پردهبرداری از پروژهای میباشد که با فاکتور کردن خونها، هدفی جز دریافت بودجه، مشروعیت و حمایت سیاسی از غرب نداشته است.
اروپا در جایگاه متهم، نه تماشاگر
این اعتراف، فرصتی برای دیپلماسی تهاجمی و مطالبهگر است. سؤال مهم و غیرقابلفراری که از دولتهای اروپایی باید شفاف و بیپرده مطرح شود این است:
«چگونه میزبان و حامی گروهی هستید که رسماً مسئولیت ایجاد جنگ شهری، سازماندهی خشونت مسلحانه و بهکارگیری زنان و کودکان در ایران را بر عهده گرفته است؟»
دولتهایی که همزمان از «حقوق بشر» سخن میگویند، امروز باید پاسخ دهند چگونه خاک، امکانات، تریبون و امنیت را در اختیار تشکیلاتی قرار دادهاند که طبق اعتراف خودشان:
– صدها نیروی آموزشدیده را برای آشوب سازماندهی کرده،
– از ۶۵ زن بهعنوان سپر و محرک خشونت بهره برده،
– و نوجوانان ۱۳ تا ۱۶ ساله را به خط مقدم جنگ شهری فرستاده است؛ اقدامی که طبق کنوانسیون حقوق کودک، جنایت جنگی محسوب میشود.
وزارت امور خارجه باید این اعتراف را در مکاتبات رسمی با اتحادیه اروپا و دولتهای میزبان مطرح کند، در مجامع بینالمللی بهعنوان سند حمایت دولتی از تروریسم ثبت نماید و با طرح پرسشهای حقوقی مشخص، اروپا را از جایگاه مدعی به جایگاه متهم بکشاند.
دیگر زمان آن گذشته که ایران بابت دفاع مشروع از امنیت شهروندانش توضیح دهد. امروز، این غرب است که باید توضیح دهد چرا به تروریستهای سالخورده مستقر در اروپا اجازه داده با خون ایرانیان، بودجه و مشروعیت سیاسی فاکتورسازی کنند.
سرویس سیاسی فراق
انتهای پیام
