سخنی با خانم مهری سعادت از ساکنین کمپ لیبرتی

مسعود تقی پوریان عضو نجات یافته سازمان مجاهدین خلق:

سخنی با خانم مهری سعادت از ساکنین کمپ لیبرتی

متن نوشته شما را درقالب تیزرهای بزک شده و با عنوان “عواطف و یا سوءاستفاده رذیلانه از آن ” که از سوی سازمان منتشر شده بود را ملاحظه و خواندم . مثال خوبی از بچه محمد معزی و بعبارتی دویدن بچه زهرا همسر محمد معزی را در بند نسوان زندان تبریز بسوی پنجره و…. را آورده بودید ولی بعد حواسم جمع شد به اینکه محمد معزی از معلمین هوادار در منزلش بیش از ۳۰ قبضه ژ۳ نگهداری می کرد تا نگون بختان فریب خورده با سن و سال کم که هیچ تجربه انقلابی و اجتماعی نداشتند با آنها کوچه و خیابان را در حالیکه هنوز صدام حسین گوشه هایی از سرزمین مان را در اشغال داشت به اغتشاش و خون بکشند . بنده با همان محمد معزی محاکمه شدم با او صحبت هم کردم همه اینها را اون گفت . او بشدت از مرگ می ترسید و فقط می گفت اینها را در منزلم نگهداری کرده ام و دیگر هیچ …. خانم مهری سعادت واقعا چرا حماسه سازی می کنید ؟! خودتان چه تیپی در بند بودید چندبار اظهار کتبی نفرت از سازمان برای این و آن نوشته بودید !!! موقع ترخیص یادتان هست در مسجد زندان تبریز با احساسی بی وصف جلوی مردان و زنان حاضر توبه نامه چهارصفحه ای خودتان را قرائت کردید و بماند ………… دلتان به احساس های سبک ولی شاید مهم عاطفه یک بچه می چرخد یا به اتفاقات دلخراش های خونینی که همان اقدامات نظامی و کور سازمان با رشیدترین فرزندان این سرزمین انجام داده است .

مگر همان احساس های انسانی و موضوع خانواده در پادگان اشرف و حالا در لیبرتی جرم و خیانت بشمار نمی آمدند و نمی آیند مگر سنگین ترین مجازات ها را در پی نداشت . آیا می دانید مادرمهربان و بسیار ارزشمند مان خانم سعادت بیش از دو سال است با بیماری سرطان سینه دست و پنجه نرم می کند و حتی در این خصوص جراحی هم شده است مگر این مادر غیرتمند بیش از ۴۵ روز در جلوی درب اشرف با متانت پنجاه بار به دو نفر مرد و زن مسئول روابط سازمان روزانه التماس نمی نمود که برایش ملاقات حتی با فاصله بیست متری جور کنند تا شما و ناهید و برادرتان را ببیند ! چی شد آیا مریم و مسعود رجوی نگاهی به این عواطف داشتند . آیا از فیلم های ملاقات مسعود رجوی با سپهبد حبوش و سایر مسئولین دولتی صدام باخبرید همان هایی که تاکنون برادر مسعود !! از اظهار نظر در خصوص آنها خفه خون گرفته و شاید منتظر وقتهای اضافی برای فکر کردن هست تا آسمان را به ریسمان ببافد که مهدی ابریشمچی و عباس داوری چطوری تحرکات فلان تیپ ابوالفضل سپاه را به ازای پولهای کثیف چیده شده روی میز ودر حضور مسئولین استخبارات اظهار می کنند . این خیانت هست یا دادزدن حق طلبانه مادرشما بعد از ۴۵ روز در جلوی قلعه اشرف و برای ملاقات شما که به پیوست این نامه برایتان نشان میدهم . آیا می دانید این مادر فهیم و بسیار اندیشمند در جمعبندی و ماخصل این سفرش در تبریز برای خانواده ها از بی عرضگی رهبران سنگدل ساعتها حرف زد و اینکه فرزندانش در دست چنین دیو صفتانی به کج راهه مسیر پیدا کرده اند . راستی مگر عواطف در بهترین وجه اش علائق میهنی است . شما بعد از ۳۳ سال انتخاب راه زندگی خویش را در این یافته اید زمانی ترک اشرف را یا مرگ و یا زندگی بنامید ولی به همان سادگی به لیبرتی منتقل شوید ! دستاوردهای عزیمت به عراق در ۲۷ سال اخیر برای مردم ایران چه بوده است . می دانید حتی جوانان این مرزو بوم علیرغم دسترسی به شبکه مجازی با فهم و شعور ملی و علیرغم هر نگرش سیاسی حرف سازمان را با بی توجهی رد شده و اراده مردود کننده ای در قبال آن نشان می دهند . حداقل خودتان از مواضع اعضای خانواده تان در تبریز بهتر می توانید برد استراتژیک !! سازمان را گنج یابی کنید . مطمئن باشید سرنوشت ملی میهنی با هر ساز ناجور و ضدانقلابی عوض نمی شود به عرضه خاک خورده درون تان برگردید . بدانید سازمانی که زمان غذا خوری ، هواخوری، خواب ، بیداری، لحظه های فکری (جیم) ، و عاطفی و اوقات انسانی شما را مدیریت می کند با همان تیپای تاریخی مردم با شعور ایران در سالهای ۶۰ اکنون هم روبروست .

مسعود تقی پوریان

“درد دل مادری رنج کشیده (مادر مهری ، ناهید و محمود سعادت)

بنام خداوند بخشانیده ومهربان بهترین انتقام گیرنده

ای خدا من ای خدای نجات دهنده درماندگان وبیچارگان وگرفتاران توخود شاهد هستی که من مادر رنجدیده وستم کشیده ومصیبت دیده که با چه درآمد کمی شاید باورنکنید با حقوق ماهی ۸۰۰ تومان یعنی ۳۳سال پیش باسن ۳۰ سالگی واجاره نشین بزرگ کردن بچه ها را که اولی ۱۴ سله وآخری۶ساله چه ها کشیدم تاآنهارا با خون دل بزرگ کردم ، حالا بچه هایم در بند اسیر مسعود ومریم هستند . بعداز چند سال رنج ودرد نگران اضطراب حالا دچاروگرفتار مصیبت دیگری گریبان گیر بچه های من شده اول از خدای رحمان ورحیم بعد، ازسازمان حقوق بشر وصلیب سرخ جهانی و از سازمان ملل متحد ویا هر سازمان دیگر که می توانند کاری برای بچه ها بکنند دریغ ننمانید خودشان رایک لحظه جای ما خانواده بگذارد ومارا از نگرانی ودرد وزخم چندین ساله برهانند .

حالا سخنم با مسعود ومریم است که این همه بی رحمی وسنگدلی ودیکتاتوری چگونه می توانند ملت ۷۰ میلیون را اداره کنند ؟ در حالیکه ازپس ۴ هزارنمی توانند بر بیانید کدام گوری رفتیدوکدام سوراخی خزیده اند حتی نمی توانند خودشان را ظاهر کنند انقدر ترسو بودند ، اینقدر جانشون را دوست می داشتند ،چرا این کار بزرگ را بدوش گرفتند وحالا بچه ها را به امان عراقی ول کردند ورفتند چرا نمیبرند پیش خودشان ؟آیا این بود اسلام ناب محمدی شما که خودتان ۳ بار ازدواج کردید بچه دار شدید و بچه ها را از نعمت مادر شدن و پدر شدن محروم کردید کجای اسلام طلاق اجباری و مصلحتی نوشته شده حتماٌ این تنها در اسلام خود درآوردی شما هست . تو که رهبر هستی و پیشرو بودی اول باید خودت زنت را طلاق میدادی و . دلم پر است و گفتنی زیاد خودتان رفتید در یک مملکت آزاد راحت برای خودت زندگی دارید و بچه ها را اینجا دم تیغ گذاشتید و هر روز هم یک دستور می دهید امروز اعتصاب کنید آنها که چندین سال در اعتصاب هستند چند سال محروم از دیدار خانواده حتی نمیگذارید اقلاٌ ماهی نه سالی یک بار با خانواده تماس بگیرند مگر آنها مادر و پدر ندارند ؟مگر ما خانواده ها نگران نیستیم ؟ من از شما می خواهم هر چه زودتر بچه های ما را نجات دهید و گرنه اول در دادگاه الهی و بعد در پیشگاه مردم پاسخ خواهید داد که برای بقدرت رسیدن چه بلائی سر بچه ها آوردید .

به امید آزادی هر چه زود از زندان بزرگ اشرف

حمایل غنی زاده مادر مهری ، ناهید و محمود سعادت

منبع خبر: انجمن نجات مرکز آذربایجان شرقی “

(پایان)