قرآن کریم، «جریان نفاق» را یک تهدید ساختاری و مستمر میداند که با «هوشیاری فعال» و «برخورد متناسب» مهار میشود.

به گزارش فراق، افشای ماجرای ممانعت یک عنصر از امضای قرارداد راهبردی ایران و روسیه در جلسه دولت، توافقی که به گفته کارشناسان میتوانست معادلات امنیتی و اقتصادی کشور را در شرایط حساس کنونی تغییر دهد بار دیگر بهانهای شد تا پرسش قدیمی و کلیدی «چگونه نفوذیها را بشناسیم؟» را بازخوانی کنیم.
قرآن کریم، این پرسش را نه یک مسئله صرفاً امنیتی، بلکه یک مسئله اعتقادی و راهبردی میداند و در آیات متعدد، «جریان نفاق» را به عنوان خطرناکترین دشمن داخلی معرفی کرده است.
قرآن، منافقان را نه غافل و بیخبر، بلکه دشمنانی بدتر از کفار معرفی میکند که در درون جامعه اسلامی فعالیت میکنند. خداوند در سوره توبه، آنان را اینگونه توصیف میکند: «وَ مِنْ أَهْلِ الْمَدِینَهِ مَرَدُوا عَلَى النِّفَاقِ لَا تَعْلَمُهُمْ نَحْنُ نَعْلَمُهُمْ»؛ «و گروهی از اهل مدینه در نفاق فرو رفتهاند؛ تو آنها را نمیشناسی، ولی ما آنها را میشناسیم» (توبه، ۱۰۱). این آیه تصریح میکند که منافقان لزوماً با ظاهری متمایز شناخته نمیشوند، بلکه در بدنه جامعه حل شدهاند و همین، ضرورت «شناسایی» آنان را دوچندان میکند.
نشانهشناسی رفتاری
قرآن برای شناسایی این جریان، «نشانهشناسی رفتاری» ارائه میدهد. سوره منافقون، آنان را «خشب مسند» (چوبهای تکیهدادهشده) مینامد؛ ظاهری فریبنده اما باطنی پوک و بیاعتبار دارند و از هر صدایی به وحشت میافتند: «هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ»؛ «آنان دشمناند، پس از آنان برحذر باش» (منافقون، ۴). طبرسی در تفسیر این آیه، «خشب مسنده» را به شمعکهایی تشبیه میکند که تکیهگاه دارند اما پوک و بیاعتبارند. اما خطر اصلی زمانی آشکار میشود که این ظاهر فریبنده، پوششی برای «فتنهگری پنهان» شود. تفسیر سوره بقره تصریح میکند: «یک وقت یک کسی صرفاً دروغی به شما میگوید، اما یک وقت هست که پشت سر این دروغ یک فتنهای هست و میخواهد با خدعه و نیرنگ آن فتنه را تحقق ببخشد و این چیز بزرگتری است». ممانعت از یک توافق راهبردی در لحظه حساس آن هم توسط یک عنصر معلوم الحال، دقیقاً از جنس همان «فتنه پنهان» است که ظاهر آن «مصلحتاندیشی» و باطن آن «تضعیف جبهه داخلی» است.
از «افشاگری» تا «برخورد»
قرآن اما در مرحله «شناسایی» متوقف نمیشود. سوره توبه با لحنی تهدیدآمیز میفرماید: «یَحْذَرُ الْمُنَافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَیْهِمْ سُورَهٌ تُنَبِّئُهُمْ بِمَا فِی قُلُوبِهِمْ»؛ «منافقان میترسند سورهای درباره آنان نازل شود که آنچه را در دل دارند، به رویشان بیاورد» (توبه، ۶۴). این آیه نشان میدهد که «افشاگری» سنت قطعی الهی است و خداوند وعده داده است که پرده از نیات پنهان منافقان بردارد.
فرمان برخورد نیز صریح است. خداوند در آیه ۷۳ سوره توبه میفرماید: «یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ جَاهِدِ الْکُفَّارَ وَالْمُنَافِقِینَ وَاغْلُظْ عَلَیْهِمْ»؛ «ای پیامبر! با کافران و منافقان جهاد کن و بر آنان سخت بگیر». علامه طباطبایی در المیزان ذیل این آیه توضیح میدهد که «جهاد» با منافقان، صرفاً به معنای جنگ مسلحانه نیست، بلکه بذل نهایت تلاش در مقاومت با آنان است؛ گاه با افشاگری، گاه با اخراج، و گاه با برخورد قاطع بر اساس مقتضای مصلحت.
قرآن کریم، «جریان نفاق» را یک تهدید ساختاری و مستمر میداند که نه با غفلت، بلکه با «هوشیاری فعال» و «برخورد متناسب» مهار میشود. ممانعت از یک قرارداد راهبردی در شرایطی که کشور به تحکیم اتحادهای خود نیاز داشت، یادآور همان حقیقتی است که کلام وحی قرنها پیش افشا کرده بود: منافقان با ظاهری آراسته، در پی «خبال» (فساد و اختلال) در جامعه هستند. شناسایی آنان نه یک اقدام جناحی، بلکه یک «تکلیف قرآنی» است که ضامن بقا و انسجام جامعه اسلامی است.
انتهای پیام

































