وقتی ارباب نوکر را «پدرسوخته» خطاب می‌کند / سطل زباله در انتظار همه وطن‌فروشان

حکایت کرده‌اند شاهی در مراسمی به یکی از حضار رو کرد و او را «پدرسوخته!» خطاب کرد‌‌‌.

آن مرد از خوشحالی نزدیک بود قالب تهی کند. به اطرافیان می‌گفت: «شنیدی؟ شاه خودش به من فحش داد! یعنی اسم مرا آورد، یعنی مرا دید، یعنی در نظر شاه جای دارم!» و از ذوق‌مرگی، همان فحش را مثل مدال افتخار به سینه می‌چسباند.

حکایت سرکردهٔ منافقین و اربابان آمریکایی هم دقیقاً همین است. سرکرده تاکسیدرمی شده منافقین که عمری برای آمریکا دم تکان داد و ادامهٔ حیات نکبت‌بار منافقین را در چسبیدن به دامن این و آن می‌دید، بلافاصله پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری آمریکا به مناسبت پیروزی بیل کلینتون هم پیامی فرستاد که بوی چاپلوسی از آن می‌بارید:

«آقای بیل کلینتون… پیروزی شما را که بر حسب آرمان‌ها و اهداف اعلام‌شده‌تان یک پیروزی برای دموکراسی و حقوق بشر است، تبریک می‌گوییم.»

ترجمهٔ ساده‌ترش: «ارباب عزیز! ما که عمری برای شما دم تکان داده‌ایم، حالا که انتخابات را برده‌اید، ما را هم در لیست نوکران وفادار ببینید.»

و اوج خنده‌دار ماجرا آنجا بود که کلینتون در پاسخ اداری، نامه را با «مسعود عزیز» شروع کرد. در اردوگاه منافقین انگار دنیا را به آن‌ها داده بودند! جشن گرفتند و به اعضا وانمود کردند سرخرشان از نزدیکان کلینتون است و رئیس‌جمهور آمریکا به او «عزیز» گفته است. غافل از اینکه «عزیز» در عرف مکاتبات اداری آمریکا، دقیقاً به همان اندازه صمیمانه بود که «با احترام» در ابتدای نامه‌های ایرانیان آورده می‌شود. مثل همان مردی که فحش شاه را نشانهٔ لطف سلطان می‌دانست، این‌ها هم «عزیز» را نشانهٔ نفوذ در کاخ سفید برای درازگوشان طویله خود جا زدند.

اما پایان داستان، همان جایی است که نتیجه این پدرسوختگی! عیان شد: همان اربابانی که رجوی تمام عمر پلیدش برایشان دم تکان داد، آخر سر او را مثل یک دستمال مصرف‌شده به سطل زباله انداختند. بعد هم آمریکایی‌ها مریم قجر را از قوری جادویی تبلیغات بیرون کشیدند تا با او خودشان را تمیز کنند؛ مثل دستمال توالت. یعنی اول رجوی برای آمریکا دم تکان داد، بعد آمریکا او را به زباله انداخت، و بعد نوبت مریم قجر رسید که از قوری جادویی بیرون بپرد و نقش دستمال توالت را بازی کند.

نتیجهٔ اخلاقی: نوکری برای ارباب آمریکایی، آخرش همین است؛ نه شرف می‌ماند، نه غیرت و نه طویله برای اقامت. فقط سطل زباله و یک دستمال. سایر وطن‌فروشان هم خوب یادشان باشد: ارباب، نوکر را تا زمانی می‌خواهد که به دستمالی نیاز داشته باشد؛ بعد از آن، سطل زباله منتظر است.

انتهای پیام