آیا در لیبرتی زمان متوقف شده آیا اسیران همان اسیران قبل هستند

آیا در لیبرتی زمان متوقف شده آیا اسیران همان اسیران قبل هستند

متاسفانه تعدادی انسانهای اندک و انگشت شمار و فرسوده هستند که مدعی مبارزه هستند، با نظام حاکم بر ایران و این افراد با خودخواهی مفرط به افکار عقب افتاده به اصطلاح به مبارزه خود ادامه میدهند، این تعداد افراد که اسم خود را سازمان مجاهدین خلق ایران گذاشته اند.

هر انسان ازاده ای باصطلاح به اسم این سازمان نگاه کند و مقداری پیشینه ننگین ان را مرور کند به روشنی در میابد که این فرقه فقط و فقط اسم مجاهدین خلق ایران را دارند یدک میکشند و این اسم برای انان زیادی سنگینی میکند،چرا که فقط اندکی در جریان فعالیتهای این فرقه در عراق و اروپا قرار بگیریم میتوانیم به وضوح تمام ببینیم که این فرقه به مرور زمان تبدیل به یک دایره شده اند و هیچ سمت و سو مشخصی ندارند فقط در یک شعاع دور خود میچرخند و از طرفی هم مثل دستمالی شده اند که باد به هر سمتی بوزد ان را به ان سمت میبرد.

و الان در شرایط کنونی و حتی پیشتر نگاه بیندازیم سران این فرقه مسعود و مریم رجوی کاملا تعادل قوای هستند چرا که تا چندی پیش این فرقه شعار میداد امریکا دشمن ما میباشد و همیشه در سایتهایشان اهنگ سر کوچه کمینه را میگذاشتند ولی الان با کمال تعجب میبینیم که امریکا پسر عموی رجوی شده انچنان رجوی از امریکا تعریف و تمجید میکند که انگاری همین فردا دولت امریکا مسعود رجوی را به چشم رهبر ایران نگاه میکند، و از سوی دیگری هم رجوی سر دعوا را با دولت عراق باز کرده و اصلا به فراموشی سپرده مبارزه اش را ،و نمونه های دیگر که متاسفانه فرصت نیست ان را بنویسم.

اگر همین فاکت را در بالا به صورت جزئی نگاه بکنیم به روشنی در میابیم معنی تیتر مقاله را همان مبارزین خسته و یا دروغین.

اکنون سالیان سال از شعار رجوی میگذرد روزی رجوی میگفت مبارزه مسلحانه برای نابودی نظام ایران،اما الان این فقط به یک حرف بی مصرف تبدیل شده و روزانه این افراد به نیروها انگیزه میدهند شاید چند صباحی دیگر هم بتوانند این نیروها را در بند نگه دارند تا اینکه سپری بشوند برای حفظ جان مسعود رجوی،اما اما امروزه داریم میبینیم که این مبارزین خسته و افسرده به گوشه ای خزیده اند و خدا خدا میکنند که هر چه زودتر از این جهنم رجوی جان سالم به در ببرند و به زندگی خود برگردند و از طرفی هم مبارزین پشیمان را نگاه میکنیم همان سران فرقه را میگویم در انتظار نشسته اند شاید دولت امریکا در یک سینی طلای انها را پشتیبانی کند و این تنها روزنه امید انان میباشد اما در اینجا باید گفت که شتر در خواب بیند پنبه دانه

همایون کهزادی ۸/۷/۲۰۱۵