همه ساله به بهانه ۲۷ آذر، سالروز شهادت آیتالله دکتر محمد مفتح، یاد آن روحانی مجاهد، عالم انقلابی و مفهوم بخش عنوان والای «وحدت حوزه و دانشگاه» که خون پاکش به آن حیات بخشید، گرامی داشته میشود.
به گزارش فراق، شهید مفتح از پیشگامان حرکت فکری نوین در حوزههای علمیه بود. در زمانی که مبارزه سیاسی عمیقی در حوزهها جریان نداشت و نهضت روحانیت هنوز به شکل کامل آغاز نشده بود، ایشان و جمعی معدود، مبارزهای سخت برای گسترش تفکر اسلامی را پیشه خود ساخته بودند. این جستجو برای درک «آفاق جدید زندگی»، «جهاد»، «سیاست»، «نظام اجتماعی» و «انسان» از منظر قرآن کریم، با مخالفتهایی هم در داخل و هم خارج از حوزه مواجه بود، اما شهید مفتح از پیشروان این جریان روشنفکری اصیل اسلامی به شمار میرفت.
حضور ایشان در دانشکده الهیات دانشگاه تهران در دوران اختناق (قبل از انقلاب)، حضوری بابرکت و اثرگذار بود. دانشکدهای که به گفته اسناد، به عمد شاهد کاشته شدن مراکز فکری ضد اسلامی بود تا بلکه از درون خود، عالمانی کماعتقاد یا ضد الهی پرورش دهد. شهید مفتح با شجاعت تمام در برابر این جریانها ایستاد. ایشان ملجأ و پناه دانشجویان مسلمانی بود که میخواستند حقیقت اسلام را بیاموزند. نقل است که برخوردهای شدید و بیپروای او با برخی اساتیدی که به مقدسات اسلامی اهانت میکردند، زبانزد بود و بیمهابا در دفاع از حریم اعتقادات میایستاد.
با اوجگیری نهضت اسلامی به رهبری امام خمینی (ره)، شهید مفتح به عنوان یکی از روحانیون نامآور و فعال در صحنههای مبارزه شناخته میشد. منبرهای گرم و گیرا و سخنرانیهای پرشور و روشنگرانهاش، به ویژه در مکانهای حساس، ابزاری قوی برای بیان حقایق و افشای رژیم طاغوت بود و او را در زمره گویندگان برجسته انقلاب قرار داده بود.
حلقه وصل حوزه و دانشگاه
ویژگی منحصر به فرد شهید مفتح، توانایی ایجاد ارتباط با نسل جوان و دانشجو بود. او پیام دین را با زبان روز برای آنان تشریح میکرد و به همین دلیل، چه قبل و چه پس از انقلاب، عرصه کارش در میان جوانان و به ویژه دانشجویان گسترده بود. انتخاب روز شهادت ایشان به عنوان «روز وحدت حوزه و دانشگاه» تصادفی نبود؛ چرا که او انصافاً حلقه وصلی میان این دو قشر تاثیرگذار بود. روز وحدت حوزه و دانشگاه، خود از برکات شهادت این شهید بزرگوار است؛ یادبودی که در آن، نام مفتح گاه در لابهلای برنامهها گم میشود، اما آثار و نقش محوری او در ایجاد این پیوند تاریخی، همواره مشهود و ماندگار است.
شهادت آیتالله مفتح، همچون شهادت استاد مرتضی مطهری و دیگران، کار دستهای کوچک و مزدور به نام «فرقان» بود. این گروهک که به عنوان یار تروریستی منافقین شناخته میشد، با سرکردگی اکبر گودرزی و با تفسیری مادی و انحرافی از قرآن، خود را مأمور مبارزه با نظام اسلامی میدانست. آنان با برداشتن اسلحه از پادگانها پس از انقلاب، فهرست تروری را علیه شخصیتهای برجسته انقلاب آغاز کردند. افکار این گروه، آمیزهای از برداشتهای نادرست از آثار دکتر شریعتی و تفکرات مارکسیستی بود و با هدف ضربه زدن به ستونهای فکری و اجرایی نظام نوپای اسلامی عمل میکرد. شهادت این استاد برجسته به دست گروهک انحرافی «فرقان» در سال ۱۳۵۸، برنامهریزی دشمنان ملت ایران برای حذف چهرههای اثرگذار و وحدتآفرین را از همان دوران عیان میساخت.
شهید آیتالله دکتر محمد مفتح با زندگی، مبارزه و شهادت خود ثابت کرد که ترقی و اقتدار واقعی ایران اسلامی در گرو همگرایی علم و دین، سنت و تجدد، و تلاش خردورزان این دو عرصه در مسیری واحد است. امروز و در ادامه راه او، تداوم این وحدت، ضامن پایداری انقلاب و ایستادگی در برابر هرگونه توطئه دشمنان و جیره خوارانشان است که روزی با ترور چهرههای وحدتآفرین، در پی تضعیف این ملت بودند.
انتهای پیام
