۞ حضرت علی (ع) :
منافقین به رنگ های گوناگون در می آیند و فتنه های گوناگون به پا می کنند. (نهج البلاغه خطبه 194)

موقعیت شما : صفحه اصلی » پیام خانواده
  • شناسه : 25278
  • 18 آوریل 2020 - 17:59
  • ارسال توسط :

جمعی از خانواده های عضو انجمن نجات استان اردبیل به دفتر هماهنگ کننده سازمان ملل در ایران نامه نوشتند.

به گزارش پایگاه خبری-تحلیلی فراق در نامه این خانواده ها که به صورت مکتوب و همراه با اسناد به دفتر این سازمان ارسال شده، خطاب به آنتونیو گوترش، دبیر کل و نماینده دفتر آمده است:

دبیر کل محترم سازمان ملل متحد /  نماینده محترم دفتر هماهنگ کننده سازمان ملل در ایران

با سلام، آرزوی نیک بختی و دعای خیر خدمت شما،  به استحضار جنابعالی می رساند ما جمعی از خانواده های اعضای  اسیر در سازمان مجاهدین خلق هستیم.

این سازمان هم اکنون در کشور آلبانی مستقر هست و سران آن اجازه  هیچ گونه ملاقات، تماس تلفنی، نامه نگاری و تبادل اطلاعات  به خانواده های اعضا را نمی دهند.

در این رابطه کشور آلبانی علاوه بر اینکه  برای مسافرت خانواده ها به این کشور  و دادن ویزا مشکلات بسیاری را در سر راه ما  قرار داده  در مسیر ملاقات و دیدار با فرزندان مان نیز کارشکنی می کند.

 سازمان مجاهدین با نقض تمامی معاهدات و کنوانسیون های حقوق بشری  فرزندان ما را در قلعه ای خارج از شهر محصور نموده و اجازه دسترسی و دیدار به  کانال حقوق بشری از جمله خبرنگاران آزاد و مستقل را هم نمی دهد همچنین اجازه خروج و جدایی به اعضای ناراضی را نمی دهد.

بعد از شیوع بیماری کرونا وحشت و نگرانی ما از وضعیت فرزندان مان بیشتر شده است. علیرغم این سران فرقه همچنان در قطع ارتباط و عدم اطلاع از سرنوشت آنان لجاجت و  پافشاری می نمایند و خبری مبنی بر انتشار بیماری و یا ضعیت سلامتی  اعضا  منتشر نمی نمایند. لذا ما در خواست  خبررسانی شفاف و تقاضای دیدار و تماس با فرزندان خویش را داریم تا اطلاعی از  وضعیت و سلامتی آنها  به دست بیاوریم.

با گذشت ۵ سال از استقرار این فرقه مخوف در کشور آلبانی هیچگونه اطلاعی از سرنوشت فرزندان خویش که به دست سران این فرقه اسیر شدند نداریم و  اجازه ملاقات و ارتباط تلفنی به ما نمی دهند.

سازمان فرقه ای مجاهدین  فقط در صورتی که یکی از اعضا بمیرد به درج  خبر فوت  در سایت  فرقه  اکتفا می نماید  و به این ترتیب تا قبل از مرگ  اطلاع پیدا کردن از سرنوشت فردی در درون فرقه امکان پذیر نیست.

اعضای سازمان مجاهدین در حالی که در سال ۲۰۱۱ توسط کمیساریای پناهندگی ملل متحد به  عنوان پناهنده پذیرفته شده و  به تدریج به کشور آلبانی منتقل شدند علیرغم اینکه می بایست بر اساس حقوق پناهندگی در هتل هایی در شهر وکشور آلبانی  زیر نظر کمیساریای پناهندگی مستقر  شوند تا وضعیت قانونی آنها تعیین تکلیف شده و بتوانند برای زندگی آینده خود تصمیم بگیرند، بر خلاف تمامی موازین  حقوق بشری و قوانین پناهندگی  اعضا  را به داخل قلعه ای  به نام اشرف سه در اطراف شهر مانز منتقل و آنها  را مجبور به اقامت اجباری در  محل ایزوله شده نمودند. بدین ترتیب آنان به طور مضاعف از دسترسی به سازمان های بین المللی و مجامع حقوق بشری محروم شدند. 

ما خانواده ها درخواست داریم که سازمان ملل بر اساس تعهدات بین المللی و حقوق بشری نسبت به وضعیت  ساز و کار و گذران زندگی افراد درون این قلعه ورود نموده و از سران فرقه بخواهند طبق تمامی کنوانسیون های حقوقی و بر اساس اعلامیه جهانی حقوق بشر عمل  و  قوانین حقوقی و شهری را درآنجا اجرا نمایند و سران سازمان را مجاب کنند که اجازه تماس و ملاقات  به آنها با  خانواده های دردمند و چشم انتظارشان  که سال هاست منتظر خبر یا  اطلاعی  هستند را بدهند.

بر اساس شهادت صدها تن از افرادی که در طی سال های گذشته  موفق شدند با سختی های فراوان از این فرقه مخوف گریخته و یا جدا شوند، در مناسبات درون فرقه مجاهدین خلق  پایه ای ترین حقوق بشر  نقض می شود.

افراد گریخته و جدا شده از درون فرقه  در مستندات و مصاحبه ها یی که از وضعیت درون فرقه منتشر کردند چنین گزارش نموده اند:

اعضای فرقه از ارتباط با دنیای خارج محروم هستند و اجازه  استفاده از وسایل ارتباط جمعی به مانند تلویزیون و رادیو و کانال های خبری آزاد را ندارند.

 آنها نمی توانند  تلفن شخصی و یا موبایل داشته  و با خانواده و بستگان خویش تماس بگیرند. حق دیدارهای خانوادگی ندارند. طبق قوانین فرقه  حق ازدواج، انتخاب همسر و یا داشتن فرزند را ندارند. زنان حق فرزند آوری و بارداری نداشتند و افراد متاهل  طبق قوانین فرقه در سال ۱۹۸۹ مجبور به طلاق از همدیگر برای همیشه  شده و داشتن خانواده  ممنوع  شد.

در طی سال های گذشته تعداد زیادی از اعضای ناراضی در درون کمپ های سری فرقه به قتل رسیده و یا از فرط فشار خود کشی نموده اند که اسامی تعدادی از آنان بشرح زیر است : مهری موسوی، مینو فتحعلی، پرویز احمدی، قربانعلی ترابی،  فائزه اکبریان نسرین احمدی، زهرا فیض  فرمان شفابین و تعداد بسیاری دیگر که سرگذشت و اسامی برخی از آنان منتشر شده است.

همچنین سازمان مجاهدین برای سال ها جهت جلوگیری از اعلام نارضایتی و یا فرار اعضا،  مبادرت به تشکیل زندان  درون کمپ  و  زندانی کردن تعداد بسیاری نموده، عده ای از افراد جدا شده که خود از نزدیک زندان و شکنجه سازمان مجاهدین را تجربه نمودند مشاهدات و خاطرات خویش را منتشر کردند از جمله: جواد برومند، محمد رزاقی، مریم سنجابی، زهرا میرباقری، محمد حسین سبحانی، علی قشقاوی، علی بخش آفریدنده  و…

در این کمپ زنان و مردان جدا نگاه داشته می شوند این کمپ ایستگاه پلیس ندارد. تلفن عمومی و ایستگاه پست و مغازه ندارد. کار اجباری است و  دستمزدی پرداخت نمی شود. کسی حق تماس و  نامه نگاری با خانواده اش را ندارد. تجمع و اعتراض ممنوع است. تردد به خارج از کمپ ممنوع و در شرایط اضطراری با برنامه کنترل شده توسط  مراقبینی انجام می شود.  افراد شناسنامه ندارند و قوانین مدنی و شهری در آنجا حکمفرما نیست.

در حالی که رهبران فرقه  مدعی پایبندی  به  اصول و قوانین بین المللی  بوده  و ادعای مبارزه برای برقراری حقوق بشر درایران  را دارند.  برای  زندگی، مرگ و سرنوشت اعضای خویش تصمیم می گیرند حق حیات و زندگی  جز حقوق اولیه هر انسانی است، اما بر اساس آموزه های اعلامی رهبر فرقه، تمام خانواده های اعضا را  منتسب به سازمان  اطلاعات  ایران نموده و با این بهانه آنها را محکوم به مرگ  و ترور نمودند هم چنین بر طبق قوانین فرقه  افراد گریخته و جدا شده  محکوم به مرگ هستند و رهبر فرقه به اعضایش اعلام نموده در هرکجای جهان افراد جدا شده و گریخته  از فرقه را مشاهده نمودید ترور و کشتن آنها مجاز است و بیدرنگ اقدام به این عمل نمایید.

در ایدئولوژی سکت این سازمان اعلام شده که هیچ فردی از خودش هویتی ندارد و رهبر فرقه می گوید، «جان و مال، زن و شوهر، فرزند  و خانواده و همه چیز شما متعلق به من (مسعود رجوی رهبر فرقه) است.  من مالک شما هستم. خون، نفس و روح شما متعلق به من و درحیطه اختیارات رهبر است.»

جدا شدگان در طی این سال ها به افشای انبوهی از مسائل ضد حقوق بشری از پستوهای  فرقه  پرداخته اند. مکانی که اجازه هیچ گونه بازرسی ندارد. درب های آن بسته و  افراد آن حدود سی سال است که اجازه تماس با دنیای خارج را ندارند. نقض حقوق زنان،  نقض حقوق خانواده و نقض اولیه ترین حقوق انسانی در فرقه جریان دارد.

مخوف ترین زندان ها و سری ترین سازمان های بین المللی افراد خود را از تماس با خانواده محروم نمی کنند.

بر اساس قوانین حقوق بشری  سازمان یا اداره  و یا  یک مرجع قانونی حق سلب هویت افراد خود را ندارد و هر کس به استقلال  و با نام شناسنامه ای خود می تواند در ارتباط با مجامع بین المللی و حقوقی قرار بگیرد. اما اعضا این سازمان اجازه ندارند به طور مستقل تماسی با ارگان های حقوق بشری  داشته باشند.

اگر خانواده، بستگان و یا حتی مجامع حقوقی بخواهند با این افراد تماس بگیرند آدرس و یا مکان مشخص تلفن و ایمیل  شخصی ندارند.

طبق قوانین  فرقه  فکر کردن  به مسائل سیاسی و ارائه نظر و حتی سوالات سیاسی جرم است. تمام اعضا  به طور روزانه ۵ الی ۶ ساعت  از وقت خود را بایستی در جلسات ایدئولوژیک  مغزشویی به سر ببرند. وقت آزادی برای مطالعه و یا فراغت به آنها نمی دهند. زمان کار اجباری در فرقه بین ۱۴ الی ۱۶ ساعت در روز است.

شرکت در تمام جلسات و برنامه ها در کمپ حتی رفتن به سالن غذاخوری و استراحت، نوع کار، رنگ لباس، انتخاب دوست، صحبت کردن با اعضای دیگر، ورزش… همه  تحت کنترل تشکیلات است.

طبق قوانین فرقه در جلسات جمعی ۱۰۰  تا ۲۰۰  نفره  اعضا را وادار می کنند  خصوصی ترین نکاتی که  در ذهن شان عبور کرده  را  مطرح نموده و سپس آن جمع را برعلیه فرد  می شورانند و مورد توهین و تحقیر و آزار قرارمی دهند.

در این جلسات شکنجه های روحی و جسمی برروی افراد اعمال می شود،  جلساتی  که افراد را یکی یکی سوژه نموده و ضمن اینکه  شخصیت فرد را خرد نموده، او  را  وادار به اعتراف در جمع برای کوچکترین و خردترین مسائل  و بیان  نکات شخصی  می نمایند. 

ما از همه مجامع بین المللی درخواست کمک و یاری داریم.  از شما به عنوان قانون گذار و  مرجع  سازمان های بین المللی حقوق بشری  درخواست داریم راه ارتباط آزادانه افراد این سازمان را با دنیای بیرون مهیا کنید و این حق شماست که  از این سازمان مطالبه کنید که درهای جهان آزاد را به روی اعضایش بگشاید، اجازه بازدید دهد و  از شرایط درونی اعضا گزارش  ارائه دهد.

شما به عنوان سازمان بین المللی که  مجری  حقوق شهروندی افراد در جهان هستید اجازه ندهید یک سازمان سکتاریسی وفرقه ای برای بیش  از ۳۰  سال اعضای خود را به شکل پیچیده ای  در حصار های عقیدتی و فرقه ای  نگه دارد. آنگونه که می‌دانیم حق آزادی گردش اطلاعات و دسترسی به اطلاعات جز حقوقی است که در اکثر  کشور‌ها اجرا می شود. احترام و صیانت از حق آزادی بیان، تفکر و ابراز عقیده  جزء حقوق بشری است که شما تدوین نموده  و پاسدار آن  هستید  و   دولت‌ها  سازمان ها و… موظف و مکلف به تأمین و اجرای آن هستند.

حق حیات، حق  آزادی بیان، آزادی انتخاب شغل، استفاده از فناوری‌ها، استفاده از ارتباطات میان ملت‌ها  جز اعلامیه جهانی حقوق بشر است. در همه کنوانسیون‌ها و معاهدات حقوقی  مختلف نیز به این حقیقت اشاره  دارید  که زندگی  و تعالی بشری و صیانت از نوع بشر در گرو حمایت و تامین آزادی‌ آنها  است به همین دلیل ما عاجزانه از شما درخواست کمک و همیاری داریم.

جمعی از خانواده های قربانیان فرقه رجوی در استان اردبیل

رونوشت:

– دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان ایران

– دفتر مقابله با جرم سازمان ملل متحد در ایران

انتهای پیام / فراق

پاسخ دادن

ایمیل شما منتشر نمی شود.