اختصاصی فراق- اصطلاح «معیشت یا جنگ» از جمله تعابیر غلط و فریبنده‌ای است که برخی افراد جاهل و رسانه‌های مزدور، گاهی آن را به زبان می‌آورند تا میان دو نیاز اصیل جامعه، یعنی معیشت و امنیت، دیوار بکشند.
به گزارش فراق، این دوگانه‌سازی نه تنها با واقعیت‌های انقلاب اسلامی سازگار نیست، بلکه در خدمت پروژه‌ای نخ نما با هدف ایجاد تفرقه، یأس و انفعال در جامعه است. انقلاب اسلامی از آغاز، نه میان نان و آزادی، بلکه میان استقلال و وابستگی، عزت و ذلت، و وحدت و تفرقه مرز کشیده است. در منطق انقلاب اسلامی همواره معیشت اقشار ضعیف و حفظ کرامت آن ها مد نظر بوده است. بنابراین، طرح دوگانه کاذب «نان یا آزادی» و یا « معیشت و جنگ » پیش از آنکه یک مسأله اقتصادی یا سیاسی باشد، یک ترفند رسانه‌ای برای شکافتن صفوف ملت است.
تجربه تاریخی ایران، به‌ویژه در جنگ تحمیلی هشت‌ساله، جنگ دوازده‌روزه و نیز جنگ چهل روزه اخیر، نشان داد که این ملت حتی در تنهایی و در برابر جبهه‌ای از دشمنان، توان مدیریت بحران را دارد. از همان روزهای اولیه آغاز جنگ اخیر، انسجام سیاسی، نظامی و اجتماعی کشور به نمایش درآمد که تا کنون ادامه داشته و با همت ملت، مسئولان و عنایت ویژه خداوند نه میدان از مقاومت و نه سفره مردم از امید خالی شد. این تجربه بی‌مانند در جهان ثابت کرد انقلاب اسلامی هنوز توانایی گفتن حرف‌های بزرگ را دارد؛ حرف‌هایی از جنس ایستادگی، خودباوری و تکیه بر توان درونی. دشمنان نیز همین را می‌دانند و به همین دلیل، بیش از هر چیز بر فروپاشی روانی، اختلاف‌افکنی و برجسته‌سازی تفاوت‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنند.
نقشه دشمن امروز روشن است: تبدیل اختلافات عقیدتی، مذهبی، نژادی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و جغرافیایی به شکاف‌های عمیق و پایدار. آنان می‌خواهند مسلمانان و اقشار مختلف ملت ایران، به جای تمرکز بر نقاط مشترک، به جان یکدیگر بیفتند. قرآن کریم در این باره این گونه هشدار می‌دهد: «وَ لا تَنازَعوا فَتَفْشَلوا وَ تَذْهَبَ ریحُکُم» (با هم نزاع نکنید که سست مى‌شوید وهیبت شما از بین مى‌رود)؛ و نیز اصل راهبردی «اَشِدّاءُ عَلی الکُفّار، رُحَماءُ بَیْنَهُم» را پیش روی مؤمنان می‌گذارد. هر کس، دانسته یا نادانسته، خواسته یا ناخواسته، زمینه‌ساز تنازع و تفرقه شود، در حقیقت مقصود دشمن را پیش برده است. امروز که نقاب‌ها از چهره استکبار و در رأس آن آمریکای جنایتکار و رژیم جعلی صهیونیستی افتاده، عذر جهل و غفلت از هیچ کسی پذیرفتنی نیست.
امروز «وحدت»، یک تاکتیک موقت یا شعار سطحی نیست؛ راهبردی قرآنی و آموزه‌ای اصیل از اسلام ناب محمدی (ص) است. مقصود از وحدت آن است که در سطح جوامع اسلامی، نقاط مشترک محور و اصل قرار گیرد و با استدلال، برادری و صفا، نقاط افتراق به نقاط مشترک تبدیل شود. این وحدت، سنگ بنای اصلی تمدن نوین اسلامی است. اگر مسلمانان ید واحده بودند، امروز ملت فلسطین این‌گونه بی‌پناه زیر ظلم و جنایت اشغالگران قرار نمی‌گرفت و انسان نماهای بی‌هویت از هزاران کیلومتر دورتر، جرأت طمع به سرزمین‌ها و دارایی‌های ملت‌های منطقه را پیدا نمی‌کردند. علاج مشکلات امت اسلامی، اتحاد کلمه، دوستی و تعاون در مسیر خیر است.
به یقین در چنین منظومه‌ای، نیروهای مسلح و بسیج مردمی، تنها ابزار دفاعی نیستند؛ آنان ستون‌های انسجام اجتماعی و ضامن امنیت ملی هستند. ارتقای توانمندی و آمادگی همه‌جانبه دفاعی، فراهم‌سازی پاسخ به‌موقع و مؤثر به تهدیدات متعارف و نوین، تقویت بنیه معنوی و روحیه جهادی، توجه به نیازهای معیشتی نیروها، تعالی فرهنگی و بصیرتی، و گسترش مدیریت علمی و انقلابی، همه در خدمت بازدارندگی حداکثری و حفظ این انسجام است. بسیج نیز به عنوان شبکه عظیم مردمی، باید در مسیر تحقق شعار «هر ایرانی، یک بسیجی»، تقویت شبکه اطلاعات مردمی، مقابله مردم‌پایه با تهدیدات و ترویج فرهنگ مقاومت در برابر استکبار صهیونی-آمریکایی حرکت کند. این همان پیوند ناگسستنی میان امنیت، آزادی و معیشت است.
نتیجه آنکه، دوگانه ««معیشت و جنگ» » نه یک انتخاب واقعی، بلکه یک دام رسانه‌ای است. انتخاب واقعی امروز، «وحدت یا تفرقه» و «استقلال یا وابستگی» است. ملت ایران با تکیه بر تجربه انقلاب، دفاع مقدس و مقاومت‌های اخیر، ثابت کرده است که هم می‌تواند معیشت را در سایه آزادی و عزت حفظ کند و هم می‌تواند در برابر طوفان تهدیدها بایستد. شرط اصلی این مسیر، پاسداشت وحدت کلمه، تقویت انسجام اجتماعی و پرهیز از هر اقدامی است که به تنازع و تفرقه بینجامد. در سایه این وحدت، وعده الهی غلبه نهایی حق بر باطل و اسلام بر کفر، بیش از هر زمان دیگری به عینیت نزدیک شده است.
یادداشت از: محمد جواد نوع پرور
انتهای پیام
