یوزف گوبلز، وزیر تبلیغات رایش سوم، استاد دروغپردازی و مهندسی جنگ روانی بود؛ او با «دروغ بزرگ» و بمباران شایعه، مارپیچ سکوت میساخت تا جز صدای جلادان هیتلری، هیچ صدایی به گوش نرسد. امروز اما نوکران پستتر و حقیرتری همان تکنیکهای نخنما را به کار گرفتهاند: یک مشت مزدور بیجیره و مواجب که حتی لقمه نانشان را هم نه از سر اربابشناسی، که از خفت التماس بر دیوار شوم صهیونیستها به دست میآورند. منافقین، این لشکر شکستخورده و بیآبرو، دُمجنبانان ذلیل رژیم اشغالگر قدس، تنها یک عمل را تمام آموختهاند: دروغسازی ماشینی.
کارفرمای جنایتکار آنها، رژیم کودک کش صهیونیستی، پس از آنکه در میدان نبرد از ایران سیلی خورد و التماس آتشبس کرد، درماندگی خود را به چشم دید. موشکهای ایرانی، گنبد بهاصطلاح آهنینشان را به آبکشی تاریخی بدل کرد و به دنیا نشان داد کت تن کیست. اینجاست که ارباب ذلیل، سراغ نوکران بیهویت خود میآید و از آنها مأموریتی جدید میخواهد: معکوسسازی شکست در میدان روانی با خیانت و دروغ.
منافقین کریه و بیمایه، فرمان میگیرند تا متجاوز را «نجاتدهنده»، و قصابان غزه را «مهربان» جلوه دهند. آنها به جای آنکه ذرهای شرف نشان دهند، با وقاحت تمام، تجاوزهای تروریستی را «رهایی مردم» مینامند و مدافعان باغیرت وطن را «دزد» خطاب میکنند. این سطح از بیشرمی، تنها از تیرهمخترین موجوداتی برمیآید که نان حرام میخورند و برای یک لقمه ناچیز، دم تکان میدهند.
راهبرد همیشگی این اردوی رسوا، «دروغ بزرگ» است؛ تکرار شایعات کثیف، انگ خیانت به هر ندای وحدتآفرین، و تلاش مذبوحانه برای ساختن مارپیچ سکوت وارونه که در آن، خیانتپیشگان جرئت ابراز وجود بیابند. اما این لقمهگیران فلاکتبار نمیفهمند که طناب پوسیده دروغ، دیگر تحمل این همه حقارت را ندارد.
صهیونیستها فهمیدهاند که ایران مقتدر و قوی امروزی با ترور و بمب نه تنها به زانو درنمیآید، بلکه منسجمتر میشود؛ پس آخرین برگ برنده آنها، شکستن اتحاد مقدس مردم و حاکمیت است. و برای این کار سراغ پستترین مخلوقات حال حاضر، یعنی همان منافقین بیخاصیت و بیمزد رفتهاند. آنها از این نوکران حقیر میخواهند دروغ ببافند، تفرقه بکارند، و زندگی انگلی خود را گروگان ارباب شکستخوردهای بگذارند که دیگر حتی قادر به پرداخت مزد آنها نیست. اما درس تاریخ و طبیعت مشخص است؛ این مگسهای مزاحم، در نهایت روی فضولاتی که مینشینند، برای همیشه مدفون خواهند شد.
انتهای پیام
