گروهک منحوس منافقین که همواره زیست انگلوار خود را در قالب وابستگی به دشمنان خارجی تعریف کرده، در ۱۷ خرداد ۱۳۶۵ این چهره خود را به نمایش بینالمللی گذاشت. در این روز، رجوی سرکرده زنباره گروهک، از فرانسه خارج و در یک معامله شرمآور، وارد بغداد شد تا برای دریافت یک «حیات خفیف خائنانه» ، رسماً در کنار رژیم بعث عراق و صدام حسین قرار گیرد. این حرکت، ماهیت خائنانه و جنایتکارانهای را برجسته ساخت که ریشه در باطلگرایی منافقین داشت.
منافقین که از هر شاخص انسانی، همچون عقل و وجدان، تهی شده بودند، در این تاریخ خوی وحشیگری خود را بیشتر آشکار کردند. آنها با پذیرش شرایط رژیم بعث در جنگ تحمیلی، عملاً به شاخه نظامی حزب بعث در داخل خاک عراق تبدیل شدند. این گروهک خائن، که پیشتر استراتژی جنگ چریکی شهری را با شکست مواجه دیده بود، با پذیرش وابستگی کامل به دشمن متجاوز، پوچگرایی و تهیمغز بودن منافقین را اثبات کرد. رجوی در یک توجیه مضحک، این تغییر استراتژی را «عبور از سوراخ سوزن» و حرکت به سمت «ماکرو» توصیف کرد، در حالی که در واقعیت، این تغییر چیزی جز ادای دین به رژیم بعث و حلشدگی در مناسبات صدام تکریتی نبود.
این گروهک با تشکیل به اصطلاح «ارتش آزادیبخش ملی»، که در عمل حتی به دو هزار نیروی مسلح هم نرسید، به ابزاری در دست صدام حسین تبدیل شد. آنها با لباسهای شبیه نیروهای ایرانی و به زبان فارسی، اما با پشتیبانی لجستیکی، اطلاعاتی و تسلیحاتی ارتش عراق، به جان مدافعان غیور وطن و مردم ایران افتادند تا نشان دهند که هیچ وجدانی برای به رسمیت شناختن مرزهای انسانیت ندارند. این خوی وحشیگری، در عملیاتهایی مانند فروغ ناجاویدان به اوج خود رسید، جایی که با استفاده از اسرای جنگی و افراد مغفولشده از اروپا و آمریکا، حداکثر شش هزار نفر را در برابر ایران بهصف کردند.
اما تاریخ به روشنی شاهد شکست مفتضحانه این گروهک در تمامی دهههای اخیر بوده است. آنها در حالی که در گذشته با اتکا به صدام، آمریکا و امروزه رژیم صهیونیستی سعی در بقا دارند، همواره در زباله دان تاریخ ایران جا داشتند. یادآوری این نکته ضروری است که بر اساس اسناد تاریخی و گزارشهای خود وزارت خارجه آمریکا (۱۹۹۴) و تحلیلهای پژوهشگرانی چون آنتونی کوردزمن، منافقین صرفاً به عنوان مزدوران اطلاعاتی و نظامی رژیم عراق در جنگ تحمیلی علیه ایران عمل کردند.
این جریان پوچ و باطل، هیچ وقت در حد و اندازه دشمنی با جمهوری اسلامی ایران نبوده و در دالانهای تاریخ نیز همواره به عنوان نمادی از خیانت، وطنفروشی و عاری از هرگونه اخلاق و انسانیت شناخته میشود.
انتهای پیام
