تشکیلات منافقین امروز در حالی با کردها ادعای قرابت دارد که در جریان انتفاضه شعبانیه به عنوان عمله ارتش صدام تکریتی و به عمد از روی جنازههای کردها با تانک رد شدند.
به گزارش فراق، سالهاست که روند جدایی اعضای تشکیلات منافقین، دریچهای تازه به سوی واقعیتهای درونی این تشکیلات خائن و مزدور بیگانگان گشوده است؛ واقعیتهایی که اغلب پشت دیوارهای این تشکیلات منفور پنهان میماندند تا زمانی که تجربه شخصی افراد پرده را کنار بزند.
میرباقر صداقی که پانزده سال از جوانی خود را در سیاهچالهای منافقین گذرانده و اکنون در سوئیس زندگی میکند در روایتی درباره ماجرای خودسوزی یک نوجوان کردی و علت جدایی خود از این تشکیلات خائن مینویسد:
از سال ۱۳۷۷ از سازمان میخواستم جدا بشوم؛ دلیل آن هم برمیگشت به خودسوزی «فرمان» در مقر ۳۵ از قرارگاه پنجم، به فرماندهی «مهری علیقلی».
«فرمان» نوجوان کردی بود که در کمپ رمادیه عراق به دنیا آمده بود. به دلیل بزرگ شدن در عراق، فارسی نمیدانست و سرِ این موضوع همیشه زیر انتقاد بود که چرا در مناسبات فارسی صحبت نمیکند و کردی حرف میزند!
در آخرین «دیگی» (نشست انتقادی بزرگ) که مهری علیقلی به خاطر این موضوع برای او ترتیب داده بود، به فرمان گفت: «فرمان! الان آمدی برای ما شاخ شدی؟ مگر کی هستی؟ یادت هست پدرت برای سیر کردن شکم شما در رمادیه، خواهرانتان را میفروخت؟ الان آمدی برای ما شاخ شدی و زیر بار نمیروی؟»
بعد از نشست، فرمان به بیرون رفت و نفت روی سرش ریخت و به سالن برگشت. فندک را به خود کشید و آتش گرفت. بعد از تلاش بچهها و خاموش شدن، به بغداد فرستاده شد و دو روز بعد فوت کرد.
صحنه این خودسوزی به قدری دردناک و تکاندهنده بود که هر وجدانی را به عذاب درمیآورد. از همان لحظه زمزمههای خروج از سازمان را به زبان آوردم؛ چند شب از ناراحتی خوابم نمیگرفت.
اما در مقابل، فردایِ فوتِ فرمان، مهوش سپهری (نسرین، مسئول اول آن زمان) برای مقر ۳۵ نشست گذاشت و گفت: «شما خوب روی فرمان تیغ نکشیدید (یعنی انتقاد تند و تیز نکردید). اگر خوب تیغ میکشیدید، فرمان خودش را لوس نمیکرد.»
به گزارش فراق، تشکیلات منافقین امروز در حالی با کردها ادعای قرابت میکند که در جریان انتفاضه شعبانیه به عنوان عمله ارتش صدام تکریتی از روی جنازه کردهای عراق با تانک رد شدند و در داخل مقرهای خود نیز هر گونه اقوام کرد را تحقیر و توبیخ میکردند.
انتهای پیام
