در گردباد زندگی مدرن و انباشت غبار غفلت از حقیقت، قلبها به تدریج از درخشش بازمیمانند و آینه جان، تیره و تار میگردد. این همان زنگاری است که قرآن کریم از آن سخن میگوید: «أَلَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللَّهِ».(حدید/۱۶) «آیا برای اهل ایمان زمان آن نرسیده که دلهایشان برای یاد خدا فروتن شود؟» این ندای آسمانی، پرسشی است که وجدان هر عصر را میآزماید و در این زمانه، چون آوایی نغز از ژرفای تاریخ به گوش میرسد، گویی رودی خروشان از سرچشمه وحی، تشنگان حقیقت را به جرعهای از زلال یقین فرامیخواند.
کسی که دلش به کار نیفتاده باشد، حق را نمیشناسد. پیامبر اکرم(ص) میفرمایند: «أَلا وَ إِنَّ فِی الْجَسَدِ مُضْغَهً إِذَا صَلَحَتْ صَلَحَ الْجَسَدُ کُلُّهُ وَ إِذَا فَسَدَتْ فَسَدَ الْجَسَدُ کُلُّهُ أَلا وَ هِیَ الْقَلْبُ» (شهید ثانی، منیه المرید، ۱۴۲۷ق، ج۱، ص۲۲۴.) ؛ «آگاه باشید که در بدن، پاره گوشتی است که اگر آن درست شود، تمام بدن درست میشود و اگر فاسد شود، تمام بدن فاسد میشود. بدانید که آن، قلب است.» گویی امروز نیز این پرسش، نافذتر از همیشه به گوش میرسد؛ در هیاهوی شبکههای اجتماعی و تلاطم روزمرگی، چه بسیار دلهایی که در زیر انباهی از سرگرمیهای زودگذر، آرامش حقیقی خود را از دست دادهاند و در گرداب بیقراری غوطهور گشتهاند، گمگشتگانی در بیابانهای سرد تکنولوژی.
امام خمینی (ره) در این زمینه هشدار میدهند: «با مجاهدات و تجنّب از هواهاى باطل، حب دنیا را از دل بیرون نمایید تا شایستۀ خدمت به احکام نورانى آسمانى گردید.» (صحیفه امام، ج ۲، ص ۵۸) این حفظ دل، همان زدودن زنگار غفلت با تذکر و انابه است، همان جلوهگری مهتاب معنویت در شبانگاهان تارک.
اقبال لاهوری چه نیکو سروده است: «تن پرست و جاه مست و کم نگه/ اندرونش بی نصیب از لا اله…/ دامن او را گرفتن ابلهی است/ سینهٔ او از دل روشن تهی است…/ آه از قومی که چشم از خویش بست/ دل به غیر الله داد ، از خود گسست».
رهبر معظم انقلاب نیز با تأکید بر این معنا، زندگی بدون ذکر خدا را دلیل اصلی پوچی و بیهدفی میدانند و فرمودهاند: «دشمن از راه اشاعهى فرهنگ غلط – فرهنگ فساد و فحشا – سعى مىکند جوان هاى ما را از ما بگیرد. کارى که دشمن از لحاظ فرهنگى مىکند، یک تهاجم فرهنگى بلکه باید گفت یک «شبیخون فرهنگى» یک «غارت فرهنگى» و یک «قتل عام فرهنگى» است… چه کسى مىتواند از این فضیلتها دفاع کند؟ آن جوان مؤمنى که دل به دنیا نبسته، دل به منافع شخصى نبسته و مىتواند بایستد و از فضیلتها دفاع کند.» (بیانات در دیدار فرماندهان گردانهای عاشورا، ۱۳۷۱ش)
بنابراین، بیداری دل، تنها راه رهایی از این تهیشدگی و یافتن آرامشی پایدار در جهان پرآشوب امروز است؛ گوهر گرانبهایی که باید از زیر خروارها غبار، خود را بدرخشاند و شکوفههای امید را بر شاخسار زندگی بگشاید.
انتهای پیام
