یادداشت اختصاصی – سوم خرداد، در حافظه تاریخی ملت ایران، تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ بلکه زادروز یک نظریه کارآمد در عرصه رویارویی با قدرتهای متجاوز است. نظریهای که میگوید: ایستادگی مدبرانه و مقاومت میتواند موازین کلاسیک قدرت را به چالش بکشد و آنچه را غیرممکن مینامند، به واقعیتی ملموس تبدیل کند.
امروز، ۴۴ سال پس از فتح خرمشهر، بار دیگر این نظریه در جنگی تمامعیار، با ابعادی فراتر از مرزها، آزموده شد. جنگ تحمیلی اخیر، اگرچه با انبوهی از تجهیزات پیشرفته دشمنان فرامنطقهای و ائتلافی از رژیمهای همسو آغاز شد، اما سرانجام آن، همانند سوم خرداد ۱۳۶۱ بر اساس «منطق مقاومت» رقم خورد.
نکته محوری که رهبر شهید انقلاب در سال ۱۳۹۸ به عنوان عصاره تجربیات چنددههای ملت ایران مطرح کردند، این بود: «هر جا مقاومت کردیم، جواب گرفتیم». این گزاره به ظاهر ساده، حاصل تحلیل هوشمندانه چند دهه تحریم، تهدید امنیتی و تجربههای دفاع مقدس بود. اما آنچه این جمله را از یک تجربه تاریخی به یک فرمول راهبردی تبدیل میکند، عنصر تدبیر و مدیریت هوشمندانه در کنار ایستادگی است؛ همان ترکیبی که در خرمشهر و سپس در عملیات بیتالمقدس به نمایش درآمد.
خرمشهر؛ میدانی برای اثبات راهبرد مقاومت
در روزهایی که خرمشهر در تسخیر بود (۵۷۸ روز)، بسیاری از تحلیلگران نظامی بازپسگیری آن را محال میدانستند. ارتش رژیم بعث با حمایت گسترده قدرتهای جهانی، شهر را به جولانگاه خود تبدیل کرده بود. اما فرماندهان انقلابی و راهبردی که جنگ را تنها در تجهیزات خلاصه نمیکردند باور داشتند که شناخت میدان، ابتکار عمل، ایمان و هماهنگی، میتواند بر کمبود امکانات غلبه کند.
عملیات بیتالمقدس، شاهکاری از «مقاومت مدبرانه» بود؛ نه شتابزده و نه انفعالی. طراحی عملیاتی، نفوذ به خطوط دشمن، استفاده از عنصر غافلگیری و توکل بر قدرت الهی، دست به دست هم دادند تا خرمشهر آزاد شود. امام خمینی(ره) بلافاصله فرمودند: «خرمشهر را خدا آزاد کرد». این جمله تأکید بر همان حقیقتی است که رهبر شهید نیز بعدها آن را صورتبندی کرد: مقاومت، وقتی با ایمان و تدبیر همراه شود، نتیجهای فراتر از محاسبات مادی به بار میآورد.
از دفاع مقدس تا جنگ تحمیلی سوم؛ تداوم یک راهبرد
اکنون، پس از چهار دهه، نسل جدیدی از رزمندگان و فرماندهان، همان فرمول را در شرایطی بسیار پیچیدهتر به اجرا گذاشتند. در جنگ تحمیلی اخیر، دشمن ائتلافی از آمریکا، رژیم صهیونیستی، برخی رژیمهای عربی و چند کشور ناتو بود. هدف آنها، براندازی جمهوری اسلامی و تجزیه ایران در مدت کوتاهی اعلام شده بود. اما آنچه در میدان روی داد، تکرار همان تجربه تاریخی بود:
– ایستادگی بدون عقبنشینی از اصول.
– مدیریت هوشمندانه صحنه نبرد (استفاده از ظرفیت مقاومت منطقهای بدون نیاز به ورود مستقیم به همه جبههها).
– ضربه زدن به منافع دشمن در جغرافیایی که خود را «امن» میپنداشت.
نتیجه: پس از چهل روز درگیری تمامعیار، نه تنها جمهوری اسلامی متحدتر شد و اقتدار خود را به رخ جهانیان کشید، بلکه دشمن متجاوز متحمل خساراتی شد که برخی تحلیلگران غربی آن را بیسابقهترین آسیب به حیثیت و منافع آمریکا پس از جنگ جهانی دوم توصیف کردند.
یکی از آموزههای کلیدی خرمشهر این بود که مقاومت، به معنای همه چیز را یک جا در میدان رو کردن نیست. فرماندهانی چون شهید حسن باقری و شهید صیاد شیرازی میدانستند که زمانبندی، حفظ ذخایر راهبردی، و فعالسازی تدریجی ظرفیتها، بخشی از تدبیر پیروزی است. در جنگ اخیر نیز ایران نشان داد که تمام برگهای برنده خود را رو نکرده و «بازی بزرگ» همچنان ادامه دارد. همانطور که در بیانیه اخیر سپاه تأکید شد: «ایران برای پنجه در پنجه انداختن با دشمن، از تمام ظرفیتهای خود بهره نبرد.»
این یعنی منطق خرمشهر – که در آن با حداقل امکانات حداکثر نتیجه گرفته شد – امروز در مقیاسی بسیار وسیعتر و با حفظِ «برگهای ذخیره» در حال اجراست.
مقاومت و ایستادگی مدبرانه پاسخ میدهد
سوم خرداد، فقط متعلق به سال ۱۳۶۱ نیست. این روز به ما یادآوری میکند که در برابر قلدریهای بینالمللی، تنها راه «بازپسگیری خرمشهرهای خود» – چه شهری، چه امنیتی، چه اقتصادی تکیه بر ایمان، صبر راهبردی و ابتکار عمل است. فرمولی که شهید سلیمانی، شهید باقری، شهید همدانی و هزاران شهید گمنام و نامدار، آن را با خون خود تثبیت کردند، امروز در قامت یک دکترین بازدارنده عمل میکند.
دشمن بداند: ملت ایران و نیروهای مسلح آن، «نسخه خرمشهر» را در سینه دارند و هیچ تهدیدی نمیتواند این ملت را از پای بیاندازد و وادار به عقب نشینی کند.
انتهای پیام
